Aaliyah (7) en de architect: geestverwant in hun visie over ademend groen en het perfecte huis




De wereld is een bouwplaats en de kavels lagen woensdag dicht bij elkaar op de Nederlandse televisie. Het Nederlands elftal toonde zijn wankele fundamenten en gebarsten ornamenten, terwijl ook op de andere netten het onroerend goed alomtegenwoordig was. Zo dreigde er een drama rondom een zwarte dimmer bij de inrichting van een vakantiehuisje in de NET5-serie Het wylde pad. „Bepaalde dingen moeten gewoon!”
Een zender verder, bij SBS6, zei de zevenjarige Aaliyah, op zoek naar een woning, wijs: „Dit is groen en dan krijg je meer zuurstof.” Later bleek pas dat haar moeder het land had aan bomen. Aaliyah was met vier broers onderweg in Kinderen kopen een huis, een programma met minstens zoveel drama als volkshuisvesting. Het gezin woonde met zeven personen op tachtig vierkante meter, het was onlangs uit de schuldsanering geklommen én de ouders van Aaliyah’s moeder waren omgekomen bij een brand.
De kinderen verlangden naar een rustige stille buurt, een schuur, een grote oven en ruimte voor een trampoline. Dat vonden ze in Alphen aan den Rijn, waar in de schaduw van een flat een rijtjeshuis met dakkapel te koop was: „Dit is het beste huis ooit”, concludeerde Aaliyah – waarna een brief van de kinderen en de belofte van een zelfgebakken taart de eigenaar over de streep trokken. Even vreesde je nog dat Prins Bernhard jr. of een van zijn soortgenoten op de tuintegels zou verschijnen om het gezinsgeluk met een hoger bod te versjteren, maar zo echt werd het gelukkig niet.
Dat het kapitaal bepaalt hoe de betonmolens draaien kwam scherp naar voren op NPO2. Daar ging het niet om een dakkapel, maar om miljoenenprojecten. De gelauwerde architect en stedenbouwkundige Winy Maas (1959) vrat zich op toen hij moest toezien hoe een investeerder zijn gooi naar een ‘vertical village’ stap voor stap verminkte tot iets wat verdacht veel leek op een torentje van vier Rubiks kubussen. „Ben je nog steeds de architect van dit project?”, prikte documentairemaker Jan Louter precies op de pijnlijke plek.

Praat mee met NRC

Onderaan dit artikel

kunnen abonnees reageren.

Hier leest u meer over reageren op NRC.nl
.

Louter volgde Maas (die zich introduceert als „de M van MVRDV”, het grote Rotterdamse architectenbureau) twee jaar lang. Het leverde de de film Winy Maas. Under Tomorrow’s Sky (Avrotros) op. Maas kan geweldig vertellen over zijn ontwerpen – zoals de spiegelende bal waarin het nieuwe depot van museum Boijmans moet worden ondergebracht. Alles weerspiegelt alles, je kunt er overal langs kijken. Maar ja, de kitnaden. „Blijft dit twee centimeter?” vraagt Maas bij een bezoek aan de bouwplaats. „Het zou moeten aansluiten.” Even later trekt hij zijn conclusies: „Je hoort de stilte vallen. Ik ben de enige die nog praat.”
Zijn collega’s vinden dat hij de ‘compromization’ van projecten overdrijft. „Architectuur maak je voor mensen en met mensen,” weet Maas ook wel. Toch wil hij zo ontwerpen dat het resultaat „bijna een kunstwerk is”. In miljoenensteden zullen we onherroepelijk de lucht in moeten; hij wil dat doen met kleine, verschillende elementen en veel groen op daken en balkons. Het resultaat moet vol dorpse doorkijkjes zitten, maar dan verticaal. „Al die toevalligheden, dat is schoonheid.”
Eigenlijk wil Maas alle denkbare daken met groen bedekken – dat zou ook helpen om de klimaatdoelen te halen. „Do they hate shadow?” vraagt hij gepikeerd als een opdrachtgever een pergola wil schrappen. Het maakt hem een geestverwant van die andere hoofdpersoon van de tv-avond, met haar visie op ademend groen en haar gevoel voor „het perfecte huis”. Hopelijk kan Maas over vijftien jaar Aaliyah een stageplaats aanbieden.

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *