Aimabele galeriehouder met gevoel voor decorum




Oud-kunstverkoper Michiel Hennus, die woensdag 10 maart op tachtig-jarige leeftijd aan kanker overleed, kreeg in januari te horen te horen dat hij nog hooguit een paar weken te leven had. Toen hem, iets meer tijd bleek te zijn gegund, maakte hij daar tegen een vriendin een grap over. „Straks gaan de mensen nog zeggen: ‘Wanneer gaat hij nou eens dood.’” Hennus leidde veertig jaar de Wetering Galerie aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam, een van de oudste en langst lopende galeries in hedendaagse kunst in de hoofdstad. Toen hij in 2013 op 73-jarige leeftijd de deuren sloot, deed hij dat in stijl: met een knalfuif waar de straat voor zijn galerie een dag voor werd afgezet. En met een tentoonstelling die hij The Last Picture Show noemde, met vele van zijn vaste kunstenaars.

Lees ook: Aardappelmoeheid nekt galeriehouders

Zijn programma karakteriseren valt niet mee. Hennus bracht zeer uiteenlopende kunstenaars, onder meer schilder Elisabeth de Vaal, de beeldhouwers Herman Makking en Michiel Schierbeek, de tekeningenseries van Marcel van Eeden, en ook de cartoons van Gummbah. „De nouveau riche koopt niet bij mij”, zei Hennus bij zijn twintigjarig jubileum, ongetwijfeld met lichte spot in zijn stem.Rietveld AcademieHennus studeerde rechten, maar gruwde van juristerij. Liever ging hij als nieuwslezer aan de slag bij de Wereldomroep. Ook begon hij op de Rietveld Academie aan de avondopleiding tekenen. Zijn talent als kunstenaar schoot echter tekort, vond Hennus. Toen de garage onder zijn appartement aan de Lijnbaansgracht de deuren sloot, besloot hij daar een galerie te openen. Op dat moment wist hij nog niets van kunst, zei hij in 1993 in een gesprek met NRC: „Ik moest nog leren kijken.”Pas na tien jaar kon hij min of meer van de kunstverkoop leven. Hij vulde zijn inkomen aan door tegen betaling kinderportretten te tekenen, en met het inspreken van commentaren bij natuurfilms.Michiel Hennus in 2018
Foto Marcel van Eeden
Hennes had „de meest betrouwbare stem van Nederland”, zegt collega-kunstverkoper Wim van Krimpen. Zwaar, bedachtzaam en met een aristocratische zweem. Toen hij zijn stem eens leende voor een commercial voor aambeienzalf, constateerde een vriend dat Hennus het middel zo vertrouwenwekkend aanprees dat hij bijna wenste daarvan gebruiker te mogen worden.Onderkoelde humorZijn vrienden prijzen alom zijn onderkoelde humor. Beeldend kunstenaar Marcel van Eeden, die vaak in de Wetering Galerie exposeerde, schreef Hennus vorig jaar een dag naar Amsterdam te komen: of hij tijd had voor een kop koffie? Hennus antwoordde helaas te zijn verhinderd, even later gevolgd door een tweede mail met de vraag: „Je vindt het toch wel erg, hè?”Twee hooguit drie bezoekers per dag trok de Wetering Galerie de laatste jaren van haar bestaan. Toen een vriend tegen Hennus zei: „Zou je niet stoppen nu je nog vitaal bent en er lol in hebt?”, besloot hij dat advies ter harte te nemen. Hij stelde ook vast last te hebben gekregen van een soort aardappelmoeheid, zei hij in 2014 in een gesprek met NRC . „Na dat advies om te stoppen, werd ik nieuwsgierig naar een leven zonder galerie.”Dat ging hem goed af, zegt oud-NRC-journalist Lien Heyting, die bij Hennus’ afscheid als galeriehouder een boekje over hem schreef. Heyting noemt hem een gentleman: „Een galeriehouder die je als journalist nooit probeerde te beïnvloeden. Een schat van een man: belezen, geestig en reuze onderhoudend. Toen ik hem vlak voor zijn dood een afhaalmaaltijd kwam brengen, wilde hij niet dat ik die zak op tafel zette. Er moesten borden komen. Hij was een heer, zei hij, die van decorum hield.”

Nieuwsbrief
NRC Cultuurgids

Wat moet je deze week zien, horen of luisteren? Onze redacteuren recenseren en tippen

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *