Alles komt weer terug – NRC




De vraag die ons kwelt nu de coronapandemie op de terugtocht lijkt: keert alles weer terug naar het ‘oude normaal’? Dagblad Trouw schreef er zaterdag al uitgebreid over. Ik denk van wel en waag daarom de volgende, onvolledige en hier en daar misschien huiveringwekkende, inventarisatie van ‘dezelfde mensen en de oude dingen die niet voorbijgaan’.De drieklapskus, de zoen op de mond, de handdruk, de schouderklop, de aai over de wang (enigszins riskant), de ‘hug’, de kneep in de bil (blijft uiterst riskant), het ongevraagd in het oor fluisteren, het geouwehoer aan de koffieautomaat op kantoor, de dagelijkse of wekelijkse vergadering waar de grootste bekken de grootste bek hebben en alle belangrijke beslissingen naar de volgende vergadering worden doorgeschoven, de werkgever die „zijn mensen liever om zich heen heeft dan thuis bij hun buis”, het eindeloze wachten in files op weg naar werk of afspraak, de ergernis van de onvindbare parkeerplek, volle bioscopen en theaters waar op het laatste moment een langer en breder iemand pal vóór je komt zitten en waar een vochtige hoester royaal zijn verkoudheidsvirus in je nek plant, uitpuilende voetbalstadions waar je knie aan knie zit met een PVV’er en een verdacht veel op Gerard Cox lijkende Feyenoord-supporter, uitverkochte concertzalen waar voornoemde bioscoophoester nu de concentratie van de meesterpianist probeert te verstoren, drukke musea waar je klem komt te staan tussen een gillende schoolklas en een groep half dove senioren die doen alsof ze naar hun te luid pratende gids luisteren, een rumoerige dierentuin om met twintig andere mensen te staren naar dezelfde tijger die nog luier blijkt dan je poes thuis, winkelstraten als woelige mensenzeeën waar je lusteloos op verder dobbert, terrassen die alleen nog een plekje hebben in de schaduw of bij de geluidsboxen die voortdurend het zeer middelmatige hardrocknummer ‘Zitti e buoni’ van de zeer middelmatige hardrockgroep Måneskin uitstoten, gerenommeerde, dure restaurants waar het zo druk is dat je er alleen nog in ‘shifts’ kunt eten, taxi’s waarin je de afgezaagde klachten van chauffeurs over fietsers en Uber moet aanhoren, eindelijk ook weer naar zo’n gezellig volle, bedompte wachtkamer bij de huisarts waar de Elsevier van drie maanden geleden ligt te roesten, en wat te denken van bibliotheken waar je eerder struikelt over studenten, zzp’ers en zwervers dan over boeken, of anders naar een van de platgetrapte stadsparken om te voetballen met andere vadsige dertigers of veertigers die te gierig zijn om lid van een voetbalclub te worden, een goed alternatief is trouwens zo’n tjokvolle sportschool waar je niet meer weet of je je eigen zweet ruikt of dat van de gewichtheffende patser achter je, maar je kunt ook naar een uitverkocht popconcert waar misschien wel de nog steeds zeer middelmatige rockband Måneskin speelt, dan kun je eindelijk een beetje bijkomen van al die sociale verplichtingen die je nu weer staan te wachten, zoals die vervloekte verjaardagen, recepties, huwelijksfeesten en rouwplechtigheden, ben je dat alles helemaal zat, ga dan lekker op reis in een propvol vliegtuig naar een propvol hotel of een nog net niet volgestouwd Airbnb-huisje, alles is goed, als het maar, modern gezegd, de soundtrack vormt van een tijd die weer helemaal is teruggekomen, alsof hij nooit is weggeweest, zo’n tijd die tegen je zegt: „Waar was je toch al die tijd, ben je soms ziek geweest, een griepje misschien?”

Nieuwsbrief
NRC Slim Leven

Stukken die je helpen om je leven fijner en je carrière beter te maken

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 26 mei 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *