Als de monarchie wil overleven, is zij gebaat bij vernieuwing




Het was het interview waarin iedereen kon horen en zien wat hij wilde. Voor republikeinen was het een teken dat de monarchie in al haar disfunctionaliteit haar uiterste einde heeft bereikt. Monarchisten gruwden juist van de aanval op het instituut. Modernisten hoorden over een archaïsch paleis dat zich krampachtig vasthoudt aan een beeld van witheid en stiff upper lips. Traditionalisten zagen een echtpaar dat alle conventies overboord gooit en weigerde dienstbaar te zijn.
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevat meningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groep redacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer een handvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.

In dit spiegelpaleis waren Harry en Meghan boeman en held tegelijk. Een echtpaar tussen twee culturen: die van de tradities en die van de beroemdheden. Tussen ‘never complain, never explain’ – klaag nooit, wat er ook over je wordt beweerd – en de biechtsessies die gebruikelijker zijn bij reality-sterren.Wát er precies gezegd is – over de huidskleur van Archie, tegen Meghan toen zij in geestelijke nood verkeerde – blijft onduidelijk. Net als wie van de koninklijke familie of hofhouding wat zei, en waarom. De enige context was de „wauw” van Oprah Winfrey.Het is daarom te vroeg om in dit interview het einde van de Britse monarchie te lezen. Vooral prins Harry leek zich ervan bewust dat deze openbaringen gezien konden worden als een poging tot ontmanteling. Daarom herhaalden hij en zijn echtgenote een aantal maal dat de 94-jarige vorstin zelf hartelijk en verwelkomend was geweest en zelfs zoomde met kleinzoon en achterkleinzoon.

Lees over The Crown: De Royals houden niet van pottenkijkers

Verder is deze familie verre van harmonieus. Dat kan voor iedereen die de Netflix-serie The Crown keek geen verrassing zijn. Voor diegenen moet het ook duidelijk zijn dat de Britse monarchie nooit afhankelijk was van de interne relaties van de Windsors. In honderd jaar overleefde de monarchie – om een paar momenten aan te stippen – een abdicatie, ettelijke scheidingen, gênante ontboezemingen van de kroonprins over wat hij met zijn minnares van plan was, de dood van diens ex-vrouw, beschuldigingen van misbruik van minderjarigen aan het adres van zijn broer. De monarchie is „een soapopera”, zei prins Charles ooit tegen een journalist. Het Oprah-interview is slechts het nieuwe seizoen, het publiek houdt hem draaiende door een niet te stillen honger naar meer. Getuige de miljoenen tv-kijkers die Harry en Meghan zagen.Dat het de familie zelf niet lukt het echtpaar het gevoel te geven dat zij een rol hebben, is haar zeer aan te rekenen. Slachtoffers of aandachtstrekkers, hier zaten twee jonge mensen op zoek naar erkenning. Bovendien, als het instituut wil overleven, is de monarchie gebaat bij vernieuwing. Tradities, stabiliteit en continuïteit zijn één ding, om legitimiteit en relevantie te behouden moet er een vorm van herkenning zijn. Meghan, met haar bi-raciale achtergrond en ‘moderne’ opvattingen over feminisme, bood dat. Niet alleen voor Britten van kleur en jonge vrouwen, maar ook voor de 2,4 miljard inwoners in het Gemenebest van wie Elizabeth eveneens het staatshoofd is.

Lees ook: Racisme in het paleis of zinloze destructie van de monarchie?

De ingehouden Britse woede die sprak uit de verklaring van het paleis, dat aanstipte dat daar „herinneringen anders zijn” aan de gesprekken met het echtpaar, kan gelezen worden als minachting voor bewegingen als #MeToo en Black Lives Matter die de afgelopen jaren velen inspireerden. Er zal veel kneedwerk moeten worden verricht om die schade te herstellen. Willen althans de Britten en de andere onderdanen de monarchie behouden.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

nrc.next
van 12 maart 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *