Arrogant, afstandelijk? Michael van Praag was onzeker en wilde zich bewijzen

Arrogant, afstandelijk? Michael van Praag was onzeker en wilde zich bewijzen

[ad_1]


‘Wie hem niet goed kent vermoedt arrogantie.” Met deze uitspraak slaat Volkskrant-journalist Willem Vissers de spijker op zijn kop in zijn biografie over Michael van Praag. Die kwam als voorzitter van Ajax inderdaad arrogant over, vergeleken met zijn collega’s Harry van Raaij (PSV) en Jorien van den Herik (Feyenoord). Zij bestuurden in dezelfde periode – de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw – de drie traditionele topclubs. Bij Van Raaij en Van den Herik zat je al dan niet gezellig aan de koffie. Bij Van Praag was en bleef het contact zakelijk, afstandelijk. „Ken ik u?”, vroeg hij een tikje neerbuigend. Het maakte hem onder journalisten minder geliefd. Zijn bijnaam luidde ‘windvaantje’: hij stemde tijdens bondsvergaderingen opvallend vaak mee ‘met de winnaar’. Van Raaij en Van den Herik gingen wel voorop in de strijd, erkent Van Praag. In Van Praag. Achter de coulissen van het voetbal lezen we weinig negatiefs. De biograaf is op zoek geweest naar critici, schrijft hij, hij heeft ze niet of nauwelijks gevonden. Een hagiografie is het gelukkig niet geworden, ook omdat de hoofdpersoon zich soms kwetsbaar en zelfkritisch opstelt. Nee, dan Louis van Gaal. De trainer met wie hij zoveel successen vierde, komt superlatieven tekort over zijn ‘ontdekker’. „Aimabel, charmant, elegant, doortastend, rechtlijnig.” Van Gaal werd in 1991 door Van Praag voor de leeuwen gegooid. Ze wonnen de Champions League, de wereldbeker – een hele prijzenkast vol. Vader Jaap Michael van Praag (73) is de zoon van wijlen Jaap van Praag, die hem was voorgegaan als voorzitter van Ajax. Senior stond in de jaren zestig en zeventig aan de wieg van de eerste glorieperiode – met drie Europa Cups en een wereldbeker als hoofdprijzen. Junior raakte in die periode bevriend met de iets oudere Cruijff. „Johan was mijn beste vriend maar ik was niet de beste vriend van Johan”, zegt hij bescheiden.Vader Jaap was een trotse, ijdele bestuurder die ogenschijnlijk bluffend door het leven ging. Het was schone schijn. Hij had een oorlogstrauma, sprak nooit over zijn onderduikadres en de familieleden die in concentratiekampen waren vergast. Michael miste die gesprekken en ging liever op bezoek bij zijn zingende oom Max van Praag. Zijn ouders gingen na een vechtscheiding uit elkaar. Michael moest zich als kind „in allerlei bochten wringen”.Jaap van Praag bestierde een platenzaak bij het Spui in Amsterdam. Michael, gesjeesd student scheikunde aan de TU in Delft, kreeg de kans op Schiphol een elektronicawinkel te exploiteren. Het werd een doorslaand succes, met filialen op veel meer luchthavens. Een complimentje van zijn vader kon er tot zijn grote verdriet niet of nauwelijks af. „Alle Van Praagen vinden het prettig applaus te krijgen.”De meer dan ingewikkelde vader-zoon-relatie werkte ook door in zijn rol als huwelijkspartner. Vijf keer is hij getrouwd, vier keer gescheiden. „Ik kom alleen bij Michaels oneven huwelijken”, grapte Jorien van den Herik. Met zijn huidige vrouw Yvonne is hij al meer dan twintig jaar samen. Zij komt net als dochter Nicoline uitgebreid aan het woord. Sterker nog: de auteur draagt het boek aan hen op. Moraal van het vele huwelijkenverhaal: hij had door zijn getraumatiseerde jeugd last van verlatingsangst en wilde na de ene vrouw zo snel mogelijk een andere. „Hij en zijn exen zijn door zijn zorgzaamheid fantastisch uit elkaar gegaan”, verklaart een boezemvriend die in de rol van psycholoog kruipt. „Ergens zit er overcompensatie in zijn gedrag, vanuit minderwaardigheid vermoedelijk.”Geen voetbaldierVan Praag was amateurscheidsrechter voordat hij in 1989 op zijn 41ste voorzitter van Ajax werd. Maar een echt voetbaldier? „Ik had tien jaar niet gekeken.” Hij hield meer van muziek en heeft zich wijselijk nooit ingelaten met het technische beleid. Hij kreeg de portefeuille ‘supporterszaken’. Met als gevolg dat de keurige heer („altijd een vouw in de broek”) aan tafel zat met hardcore hooligans. ‘Infiltreren’ was het toverwoord in zijn omgang met de vandalen. „En mijn ontembare drang om te verbinden.” De leider van de harde kern had zijn telefoonnummer, en vice versa. Hij bezocht sommigen in de gevangenis. Hij gaf hun veel inspraak, onder één voorwaarde: „Als je maar met je poten van vrouwen en kinderen afblijft.”Wat dreef deze selfmade miljonair om zich tussen het schorriemorrie te begeven? Kuifje in Wonderland: „Die wereld, die ongelooflijke trouw aan elkaar, die kende ik helemaal niet in het zakenleven.” Maar ook: „Als je ziet hoe ik werd uitgescholden voor kankerjood, niet normaal.” Hij werd ook „een keer in het gezicht gespuugd door een klein jongetje”.Alle sportieve successen ten spijt, Michael van Praag kreeg nooit echt vat op de hooligans. Met als dieptepunt de dood van Carlo Picornie in 1997 tijdens een veldslag met Feyenoordfans in een weiland bij Beverwijk. Na Ajax werd Van Praag tussen 2008 en 2019 voorzitter van de KNVB en in die hoedanigheid automatisch bestuurslid van de UEFA. Bij de nationale bond maakte hij zich hard voor het vrouwenvoetbal, zette hij het homovraagstuk op de agenda en streed hij tegen discriminatie. Maar liefst 130 (slot)pagina’s gaan over zijn bemoeienissen met de UEFA en de FIFA. Interessant voor de fijnproevers, maar zijn kansloze pogingen ook internationaal de macht te grijpen, krijgen wel erg veel aandacht. „Ik zie het voetbal als een omgekeerde wasstraat. Je gaat er schoon in, maar komt er vuil uit”, zegt de als keurig afgeschilderde Van Praag over de wereld van list en bedrog. Een passage in het slotakkoord beklijft. Van Praag voorspelt, vóór de mislukte coupe van vorige maand, een gesloten competitie van de rijkste Europese clubs. Nu bekend als Super League.
Willem Vissers: Van Praag. Achter de coulissen van het voetbalInside/Overamstel De Kring, 352 blz. € 22,99
●●●●●

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *