De God van ‘Ik vertrek’ spaart voormalige werknemers niet




Dinsdag was zo’n dag waarop het laatste restje nationale trots was achtergebleven in de blubber aan de oevers van het Suezkanaal. Een etmaal na Boskalis’ baggertriomf in Egypte, begon het NOS Journaal met het nieuws dat ‘we’ de kans op een grote hoeveelheid extra vaccins waren misgelopen omdat Mark Rutte een tip van Pieter Omtzigt niet op waarde wist te schatten. (Nu is een kans nog geen doelpunt, maar laat ik niet op de rest van het Hollands avondje vooruitlopen.) Neerlands vaccinatieschaamte werd verder aangejaagd door beelden van lege hallen, waar men kennelijk was vergeten om prikontvangers uit te nodigen. Rond half negen was nog slechts het Nederlands voetbalelftal over om het nationaal gemoed een beetje uit te deuken. Dat speelde in het piepkleine Gibraltar, wat in de studio leidde tot wisselende voorspellingen. Rafael van der Vaart dacht 0-9, Pierre van Hooijdonk dacht 0-10 – de analytici hadden de Hugo de Jonge in zichzelf ontdekt.Ramptoeristische realityshowVoor wie niet durfde kijken was er op NPO1 Ik vertrek, de ramptoeristische realityshow over Nederlanders die hun eigen logistieke vermogens overschatten en even geen vaccinatieprogramma om handen hebben. Nu was er iets bijzonders aan Madelon en Marc, het stel dat een vervallen olijfoliemolen in de buurt van Málaga binnen veertien maanden wilde transformeren tot „kindonvriendelijk boetiekhotelletje”. Marc had namelijk als AvroTros-programmamaker tien jaar voor Ik vertrek gewerkt. Het was een beetje of de locatiemanager van een abattoir zich na jaren trouwe dienst als schaap aan de poort meldt.Naar maatstaven van Ik vertrek ging het aanvankelijk helemaal niet slecht. Wel kochten Marc en Madelon bij de plaatselijke slager varkenskarbonade in plaats van lam en noemden ze het achteraf omineuze „voorjaar 2020” als moment waarop de gasten zouden moeten binnenstromen. Marc sloopte en sjouwde er vrolijk op los terwijl Madelon in Nederland extra inkomsten verwierf.Toen kwam het gesprek met de architect en de aannemer. Daar bleek dat de God van Ik vertrek geen uitzondering maakte voor zijn voormalige werknemers. Wisten ze dat elke steen die ze zonder bouwvergunning verplaatsten, illegaal was? De aannemer – die ik meende te herkennen uit The Sopranos – rekende voor dat wat de Hollanders voor anderhalve ton wensten, zeker 220.000 euro zou kosten. En, meneer, ziet u deze muur daar? Helemaal bol van het vocht!

Praat mee met NRC

Onderaan dit artikel

kunnen abonnees reageren.

Hier leest u meer over reageren op NRC.nl
.
In arren moede besloot Marc zelf de strijd aan te binden met de bolle muur, wat ertoe leidde dat… Laten we zeggen dat het slechter had kunnen aflopen: de twaalf ton aan oude stenen had ook zijn vriendelijk meeklussende schoonvader kunnen vertpletteren. Nadat aannemer Leo de ene na de andere vage rekening uit zijn mouw had geschud, werd hij terzijde geschoven. Oer-ikvertrekkerBij alle misère hielden Marc en Madelon de moed erin, ook al omdat zij zich in de geest van oer-ikvertrekker Martien Meiland regelmatig een goed glas wijn gunden. Aan het eind van de aflevering waren ze zo ingeburgerd dat ze wisten dat veel Andalusiërs liever tinto de verano dan sangriá drinken. Dit bespraken zij overigens in een regenachtig Vondelpark: het stel heeft een extra investering van twee ton nodig om door te kunnen gaan met hun verbouwing.Terugschakelend naar NPO3 bleek dat Oranje tijdens Ik vertrek geen enkel doelpunt had gemaakt. „Ze zijn met zoveel!” riep de commentator wanhopig uit over de (elf) Gibraltarspelers. Uiteindelijk werd het toch nog 0-7. Boskalis had er vast meer gemaakt, maar het was beter dan niets.

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *