De meeste managers kun je afschaffen. Ja toch?




De mensen die deze column vaker lezen, weten het al. Maar voor al die anderen biecht ik het nog maar eens op: ik heb het niet zo op managers.Want laten we eerlijk zijn: managers lopen altijd in de weg, willen altijd vergaderen op de meest onmogelijke momenten en komen altijd met nieuwe ideeën, brainstorms, targets, deadlines, managementhypes en cursussen wanneer je net even met je werk verder wilde.Ja, ho. Tegenwoordig heb ik een geweldige manager. Een soort heilige. Lang, slank, knap, intelligent, die al mijn problemen oplost en met me meedenkt – hij leest ook al mijn columns –, maar hij is echt een van de uitzonderingen. Zelfs vaak heb ik gedacht: zonder managers zou het werk een stuk eenvoudiger worden.Nou, dat is dus ook zo – het gáát ook vaak een stuk beter op het werk zonder managers. Daar komen steeds meer mensen achter nu ze al meer dan een jaar thuiswerken zonder hun manager dagelijks op hun nek. En het blijkt nu ook uit onderzoek.Uit een grootschalige enquête waarvan de resultaten vorige week bekend werden, om precies te zijn. Uitgevoerd in de periode april-december 2020, onder ruim veertigduizend kantoorwerkers van onder meer de rijksoverheid, door het Center for People and Buildings, de TU Delft en de TU Eindhoven.Daaruit blijkt dat een meerderheid (55 procent) van de thuiswerkers de eigen productiviteit met een vol punt meer waardeert (een 7,7) dan in de periode vóór corona. 70 procent van de thuiswerkers vindt bovendien dat ze zich thuis een stuk beter kunnen concentreren dan op kantoor. Slechts een derde meldde dat het gezamenlijke werk met collega’s lijdt onder thuiswerken. Met andere woorden: het werkt een stuk lekkerder met je manager op afstand.Of nou ja. Voor de managers zélf is het natuurlijk minder leuk als ze overbodig worden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog niet eens aan gedacht had – een lezer attendeerde me erop. Hij schreef dat hij te doen heeft met al die managers die momenteel eenzaam op kantoor zitten, en dan al helemaal met de opperbazen, de ceo’s.„Toen ik aan ze dacht, in hun corner office„, schreef hij op nrc.nl, „schoot ik even vol. Arme, arme ceo. Hij is al zijn statussymbolen kwijt. Het kantoor, de secretaresse, de auto met chauffeur, de eigen badkamer, knikkende en knippende onderdanen. Thuis moet hij zelf voor de koffie zorgen, staat hij luiers te verschonen en speelt zijn zestienjarige zoon veel te harde muziek.”Klopt, mailde Janka Stoker, hoogleraar leiderschap aan de Rijksuniversiteit Groningen. „Uit onderzoek blijkt dat tijdens de coronacrisis de eenzaamheid aan de top groter wordt. Onder normale omstandigheden hebben mensen met macht daar vaak minder last van, omdat macht een soort bonus biedt. Maar als iedereen thuiszit, zijn al die machtsverschillen ineens niet meer zo belangrijk. Weg gevoel van status. De vermindering van sociaal contact leidt nu dus ook bij de mensen met macht tot meer eenzaamheid en ongelukkigheid.”Arme managers!Ik dacht ook aan de lege boardrooms. Het gefluister in de wandelgangen van „hij was écht boos!” – dat nu verstomd is. Nergens meer dure lunches om te declareren. Geen spijkerbroek meer op de bedrijfsdag. Het lege parkeerterrein – wat heeft een eigen parkeerplek dan nog voor zin? Laat staan hun corner office, als in de rest van het pand niemand meer opgepropt bij elkaar zit?Corona heeft ook een streep gezet door hun sabbaticals. De zeiltochten in de Cariben – er kunnen ook geen ziekenhuizen meer worden opgezet in Afrika. Een vriend mailde dat hij ceo’s kende die nu uit verveling maar start-ups beginnen. „Dus ik vrees dat we daar straks tachtigduizend van hebben”, schreef hij. De lezer die met ze te doen heeft, vindt dat we een omgangsregeling voor onze managers en bazen moeten maken. Dus dat we per toerbeurt naar kantoor gaan, zodat ze altijd wat publiek om zich heen hebben om hun statusgevoel op peil te houden.Misschien kunnen we ze ook vragen om een nieuwe purpose te formuleren, aanbieden dat ze onze kinderen mogen helpen met de thuisschool, een bouwpakket sturen of vragen een video op te nemen over het dna van het bedrijf en dat we dan beloven daar ook écht naar te gaan kijken – hallo, het zijn wel onze bazen.En het is ook maar tijdelijk, hè. Als we straks teruggaan naar kantoor, is er weer genoeg voor ze te doen. Nutteloze protocollen bedenken waar niemand zich aan houdt, teambuildinguitjes, inspirational speeches met lessons learned, moonshots, kijkrichtingen, welkom-terugseminars, deep dives en brown paper-sessies.

Praat mee met NRC

Onderaan dit artikel

kunnen abonnees reageren.

Hier leest u meer over reageren op NRC.nl
.
Tuurlijk. Je hebt ook goede managers en ceo’s die zich (juist) de afgelopen coronaperiode een slag in de rondte hebben gewerkt om hun personeel door de crisis te loodsen. Maar denk ook eens aan al die slechte managers en ceo’s die het straks weer krankzinnig druk krijgen.Ik moet eerlijk bekennen dat ik het zó nog nooit eerder had bekeken. Hoe was jouw week? Laat het Japke-d. Bouma weten via @Japked op Twitter.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

nrc.next
van 24 maart 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *