De politie gaat aan interne witte solidariteit ten onder

De politie gaat aan interne witte solidariteit ten onder

[ad_1]


Over vijf jaar moet ruim een derde van de nieuwe agenten in de Randstad een migratie-achtergrond hebben, lees ik. Eerst was het plan 25 procent, maar dat is opgewaardeerd naar 35 procent. Van de nieuwe agenten dus. Niet van het hele korps. Voordat dat even divers is als de bewoners van de grote steden zelf, zijn we dus een paar politie-generaties verder. Als de politie de nieuwe biculturele agenten tenminste weet vast te houden, wat met de huidige vijandige bedrijfscultuur nogal een opgave is.Het plan blijkt een bestuurlijke reactie op de woede van Rotterdammers over het eigen korps dat er maar niet in slaagt om het racisme in de gelederen te beteugelen. De ophef in de lokale politiek is groot; voor bureau Marconiplein kwam het tot een demonstratie. Druppel die de emmer deed overlopen: een onderling appje uit politiekring met een compliment voor de moordenaar van de Turkse scholiere Hümeyra. De leiding komt nu met het plan ‘Politie voor iedereen’ dat een nieuwe koers bij de recrutering belooft, een „nieuwe cultuur” en „echte veranderingen”. Door de Rotterdam-incidenten is er nu meer mogelijk, denken de politiechefs. Intern wordt racisme niet meer gepikt, en niet alleen door de moslim- of gekleurde agenten, die het tot nu toe lieten bij negeren en incasseren. De lichte berispingen voor de racistische agenten deden een deur dicht. Op de werkvloer realiseren chefs zich dat ze nu écht moeten gaan optreden. De tijd van ‘hef je app- of Facebookgroep maar op’ plus een aantekening in je dossier zou voorbij zijn. „Je zou een keer kunnen zeggen na racisme: je gaat eruit. En dan zien we wel wat de rechter doet”, suggereren de politiechefs in NRC. Ik tel in die zin nog steeds twee slagen om de arm, maar wie weet. Er lijkt iets te bewegen. Mijn collega Marcel Haenen beschrijft hoe de agent die het racistisch schelden en tieren in de Rotterdamse appgroep beu was, eruit stapte en de leiding inlichtte. In het jargon werd hij een ‘melder’, van plichtsverzuim door collega’s. Wat daarna gebeurde loog er niet om. Toen de melder besloot van korps te veranderen (volgens de een na pesterijen, volgens de ander vanwege een loopbaanstap) en met een laatste avonddienst afscheid van zijn wijk wilde nemen, bleek hij niet welkom. De berispte collega’s uit de ontbonden appgroep lieten via de operationeel coördinator weten dat ze „moeite” zouden hebben met z’n aanwezigheid. Waarop de coördinator de melder vroeg alleen te gaan zitten in de kantine zodat ‘de mannen’ zich niet ‘ongemakkelijk’ zouden hoeven voelen. Een symbolische trap na dus, van de leiding.

Lees ook: Anti-racisme kan aan de politie nieuw perspectief geven

Het deed me denken aan de Haags-Leidse politievrouw Fatima Aboulouafa die intern racistisch gedrag van collega’s aankaartte. Daarna werd ze het korps uitgewerkt omdat ze de „verbinding” niet zocht met de collega’s. De interne norm woog het zwaarst. Er wordt nu gecollecteerd voor een procesfonds. Het wordt dus tijd voor schoon schip. De korpschef zal kleur moeten bekennen en uitleggen dat discriminerende taal à la de PVV in Den Haag onder de parlementaire immuniteit kan vallen. Maar dat het, indien overgenomen door agenten, tot onmiddellijke diskwalificatie leidt. En ook waarom dat zo is. Ook de Adviescommissie grondrechten en functie-uitoefening ambtenaren (AGFA), die adviseert bij een arbeidsconflict, zal zichzelf bij de tijd moeten brengen. In deze casus werd de lichtste sanctie passend geacht, ook voor de agent die de moordenaar van Hümeyra complimenteerde met „weer een Turk minder”. Ach, zei de commissie. Het zijn jonge agenten, in een moeilijke wijk, die het verder goed doen. Het incident is ook al wat langer terug. Ze konden niet voorzien dat hun racisme zou uitlekken. Was het niet juist de publiciteit die voor schade zorgde? Als het vuil binnen was gebleven, was er ook véél minder aan de hand geweest. Ook deze club zal het racisme in de politie dus niet bestrijden. Dit is dus precies de onderlinge ‘verbinding’ waardoor ook Aboulouafa weg moest. Wat de AGFA wegwuift. En waar de nationale korpschef onvoldoende tegen optreedt. Zo komt de politie dus aan z’n eenzame eters in de kantine. Onderlinge witte solidariteit als kern van de politie-identiteit, dat is het echte probleem.

Nieuwsbrief
NRC Recht & Onrecht

Een gids door de rechtsstaat – de beste stukken over veiligheid, misdaad en mensenrechten

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC Handelsblad
van 24 april 2021

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 24 april 2021

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *