De tijdbommen moesten zo snel mogelijk uit haar lichaam worden gehaald




Soms hebben de artsen het over de Rolls Royce, soms over de Ferrari onder de implantaten. Als een vrouw vreest voor lekgevaar, knipt de chirurg het ding doormidden. Ziet u hoe de siliconen er weer in terugveren? U mag er gerust op stampen, mevrouwtje – ja, trek maar zo hard als u kunt! Zorgen over veiligheid? Dat zijn praatjes van „hysterische wijven”. Hier kunt u vijfentwintig jaar mee voort, één keer verversen op uw vijftigste.
Het enige dat ontbreekt in de plastische verkoopbabbels waarvan vrouwen in de documentaire Moordtieten verslag doen is een gratis pannenset voor snelle beslissers. Wat niet ontbreekt, is de intimidatiepraat waarmee klanten tijdens een consult over de streep getrokken worden. „Ik ging met een erger minderwaardigheidscomplex naar buiten dan ik binnengekomen was. Mijn borsten waren ongelijk, mijn tepels klopten niet en dit en dat.”
Acht jaar was Dionne Slagter verliefd op haar borsten. „Ik kocht mijn onzekerheid weg”, zegt ze over de borstvergroting die ze als jongvolwassene liet doen. De ingreep sloot een periode af van pesterijen op school („het meisje met de twee ruggen, de plank”), eindeloze onzekerheid, een eetstoornis. „Eindelijk had ik ze ook en ze mogen er zijn.”
Moordtieten (BNNVARA) begint past echt als Slagter (Youtuber OnneDi) gaat uitzoeken wat er à raison de 4.350 euro in haar borsten is gestopt. Het blijkt spul dat sinds april 2019 niet meer wordt gebruikt in Nederland. Ze laat zich door onderzoeker Henry Dijkman uitleggen dat siliconenimplantaten eigenlijk altijd ‘zweten’ en dat een derde ervan binnen tien jaar scheurt. Hij toont een implantaat dat na twaalf jaar bij een patiënt werd verwijderd: een lubberig plastic vel waar resten van een gele snotachtige substantie aan kleven.
De zich door het lichaam verspreidende siliconen kunnen kanker veroorzaken. Verder melden vrouwen zich bij de dokter met klachten als vermoeidheid, huiduitslag, concentratieproblemen, verwardheid en haaruitval. Ze zijn verzameld onder de noemer Breast Implant Illness, een aandoening die alleen aan te tonen is door te kijken of de symptomen verdwijnen als de implantaten worden verwijderd. Slagter herkent sommige klachten en laat een haartest doen, waaruit sporen van siliconen blijken. De paniek die daarop volgt, brengt regisseur Jakobus Valkering van dichtbij in beeld. Slagters moeder vindt dat de „tijdbommen” zo snel mogelijk uit het lichaam van haar dochter moeten worden gehaald, maar die vreest teruggeworpen te worden in oude onzekerheden.

Praat mee met NRC

Onderaan dit artikel

kunnen abonnees reageren.

Hier leest u meer over reageren op NRC.nl
.

„Destroy what destroys you”, heeft Slagter op haar arm getatoeëerd staan, maar zo eenvoudig blijkt dat dus niet. „Ik ben bang dat ik mezelf weer heel erg lelijk ga vinden. Ik vind me zo’n aansteller.” Uiteindelijk kiest ze ervoor haar oude implantaten te vervangen door alternatieven met zoutwater – die zijn veiliger, maar ook niet zonder risico.
Vorige week vertelde Slagter, te gast bij De Vooravond, dat ze die zoutwaterimplantaten als een tijdelijke oplossing ziet, tot ze de moed heeft om helemaal zonder door het leven te gaan. Te gast was ook een plastisch chirurg die op redelijke toon zei dat de siliconenproblemen in perspectief gezien moesten worden. Mensen kunnen siliconen ook uitplassen. De klachten kwamen vooral voor bij een „gevoelige subgroep”, „inputgevoelige vrouwen” die bijvoorbeeld ook last van allergieën hebben.
Resumerend zei deze Frank Niessen: „Je moet weten wat voor vrouw je bent.” Serieus? Dus het gaat er niet om dat je product deugt, maar dat je klant tegen een stootje kan? Op het gevaar af inputongevoelig uit de hoek te komen: wat een flauwekul.

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *