De verloren eer van Sywert van L.

De verloren eer van Sywert van L.

[ad_1]


De mondkapjesdeal met Sywert van Lienden voldeed volgens demissionair minister voor Medische Zorg Tamara van Ark aan alle criteria die de overheid stelde. De kwaliteit was goed, hij kon leveren en de prijs leek in orde. Voor de camera vond ze het dan ook niet goed dat het beeld was ontstaan dat er exorbitante winsten waren gemaakt.
Uit het boekje: als de werkelijkheid je niet uitkomt vervang je die door ‘het beeld’. Niet de werkelijkheid zelf maar een afbeelding ervan, zoals er zoveel afbeeldingen zijn. Heel postmodern eigenlijk. Je reduceert het feit tot een interpretatie en verandert zo zijn consistentie. Het is niet langer hard maar zacht en buigzaam. (Op dezelfde manier wordt ook van wetenschap een mening gemaakt: zo verander je goud in modder, omgekeerde alchemie.)
Maar hoe verder je bij Van Ark vandaan ging staan, hoe meer de mondkapjesdeal toch weer leek op ordinaire oplichting. Waarbij het ministerie van Volksgezondheid grotelijks werd belazerd door een witteboordencrimineel die een afgekeurde partij fopkapjes leverde voor de hoofdprijs. Geen wonder dat Van Ark hamerde op de legitimiteit van de zaak. Ze probeerde het gezichtsverlies te beperken voor haar ministerie, dat getild was door een vrome filantroop met een invloedrijk Twitterprofiel.
Op dinsdag was de transactie volgens Van Ark nog rechtmatig, op donderdag vond ze het bedrag van honderd miljoen toch wel erg hoog – ook al omdat de deal volledig was voorgefinancierd door VWS, wat ze eerder die dag nog niet had kunnen geloven.
Dat liet ook van Van Liendens verweer over zijn ondernemersrisico niets heel. Hij en zijn compagnons legden geen cent eigen kapitaal in en streken een hoge winstmarge op.
Ook zei Van Ark in het Kamerdebat donderdag dat het mogelijk een rol had gespeeld dat Van Lienden „zoveel publiciteit zocht en op zoveel plekken liet weten dat hij het zelf beter kon”.
De noodsituatie door corona brengt duidelijk niet het beste in haar ambtenaren boven. Eerst lieten ze zich gijzelen door de publicitaire macht van Van Lienden, daarna lieten ze hun minister binnen een paar dagen volstrekt tegenstrijdige boodschappen uitzenden.
Eerder al beoordeelde de Algemene Rekenkamer het financiële wanbeleid bij VWS als onrechtmatig en ernstig onvolkomen: vijf miljard euro aan anti-coronahulpmiddelen kon niet worden verantwoord. Niet eens kon worden vastgesteld of alle bestelde goederen ook daadwerkelijk geleverd waren.
Een gevaarlijk virus inderdaad: een heel departement opeens bevolkt door kippen zonder kop. Dat gewiekste ondernemers hun slag sloegen, kan ze niet eens echt worden aangerekend, ze maakten slechts gebruik van de onthutsende zwakte van de overheid. Dat is nog wel het pijnlijkst van alles.
Van Lienden wordt afwisselend mediapersoonlijkheid en opiniemaker genoemd. Treurbuismandarijn. Zijn Twitteraccount telt 59.2K volgers, zijn profielbeschrijving klinkt met terugwerkende kracht als het werk van een Nigeriaanse oplichter: ‘Mondmaskers nodig en werk je in de zorg? Of op zoek naar betrouwbare sneltesten? Ga naar hulptroepen.nu’.
Van Lienden is een kind van de media, televisie en Twitter maakten hem groot. Hij zat er bij DWDD weleens een nul naast als het over allochtonen en zedendelicten ging en werd een prominent jurylid van het populaire gezelschapsspel trial by media. Dit luchtige profiel kwalificeerde hem uitstekend om mee te mogen schrijven aan het verkiezingsprogramma van het CDA.
Nu willen ze hem royeren. Hij zal met gemengde gevoelens naar zijn miljoenen kijken (zes nullen, Sywert, dat je je niet weer verrekent deze keer). Negen miljoen euro en een beetje, veilig op zijn bankrekening als mondkapjes in een loods. Verdiend met een vrome leugen, wat Twitterbluf en de juiste connecties. Euro’s met een luchtje. Elk ijsje dat hij ervan koopt smaakt naar boerenbedrog. Hij wil het geld nu „een maatschappelijke bestemming” geven, maar voordat hij dat doet wacht hij af „wat de verwoestende mediastorm betekent voor mijn professionele loopbaan”.
Hij moest het maar houden. Zoals hij eerst zijn eigen goede doel was, zal hij nu zijn eigen maatschappelijke bestemming moeten worden, want er is geen geld ter wereld waarmee hij zijn verloren eer kan terugkopen.

Tommy Wieringa schrijft elke week op deze plek een column.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC Handelsblad
van 5 juni 2021

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 5 juni 2021

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *