De Wall Paper Saga van Boris Johnson




Wallpaper Gate. Cash for Curtains. Major Sleaze. Nee, dat zijn niet de namen van episodes van Blackadder of The Crown, het is het laatste politieke nieuws uit het Verenigd Koninkrijk. „Ik zal er een multiple-choicevraag van maken” – de oppositieleider tegenover Boris Johnson spelde de vraag netjes uit die al dagen de Britten bezighoudt: „Wie betaalde voor de werkzaamheden aan uw appartement in Downing Street: de belastingbetaler, de conservatieve partij, een privé donor of de ministerpresident zelf?” Johnson noemde het a farrago of nonsense. Ik ben verkocht. Farrago. Het betekent in het oud-Egyptisch ‘gemengd voer’. En dat is het, een mengeling van afgrijzen en fascinatie. Niet zijn sporen in het moeras van de Brexit, noch zijn poging om een pandemie te negeren, zijn diplomatieke missers of zijn onduidelijke liefdesleven, nee, waar Boris Johnson over gaat struikelen, is de keuze van zijn behang. Tijdens mijn werk als Personal Assistant op een Schots kasteel heb ik ermee in mijn handen mogen staan, behang van 840 Britse pond per rol. Het heeft iets hilarisch, een rol papier die zoveel geld kost. Iets bevrijdends. Het maakt je los van de moeizame werkelijkheid, laat je zweven in de droom van Victoriaanse gezelligheid in Neverland. Johnson liet zijn Wendy door het plafond gaan met een Baby Bear Sofa van 9.800 pond. Baby Bear Sofa. Ik heb zelden zo’n gezellig woord gehoord in de bespreking van een politieke crisis. Ingehuurd was Lulu Lytle, een upmarket eco-designer. Alleen al deze naam schenkt diepe tevredenheid. ‘Lulu’ is al mooi. Maar ‘Lytle’ met een ‘y’ is een bonus voor een interieurontwerper. Behang van haar Soane Britain Company is er in Yellow Gold en Old Gold. Verkocht.Johnsons verloofde zei dat ze moest zien te ontkomen aan de „John Lewis furniture nightmare” die zijn voorgangster Theresa May had achtergelaten. Een stuitend eenvoudige chromen lamp van 100 pond en een glazen bijzettafeltje – die veranderen een droom inderdaad in een nachtmerrie van kleinzielige regeltjes die bepalen welk bedrag minister-presidenten voor hun verbouwing aan mogen nemen van partijgenoten. Johnson verheft partijgenoten in de adelstand. Een ticket naar Neverland, daar kun je geen prijskaartje aan hangen. „Het resultaat van de verbouwing is klassiek, indrukwekkend, stijlvol en chic”, vermaant een vriendin van het stel het Britse volk dat afwacht wat Brexit gecombineerd met de pandemie voor de economie gaat betekenen. „She should be congratulated, not criticised.” Een rotan ‘Lily Drum’ bijzettafeltje van 3.000 Britse ponden is inderdaad wel iets om mee gefeliciteerd te worden. Dat je die droom weet te verkopen.De Labour-oppositie doet zijn best maar de gewone zwaartekracht geldt niet voor de happy few. Het ministeriële vragenuurtje brengt Johnson terug tot een stotterende, schreeuwende man. Maar hij herneemt zich de volgende dag door het debacle „a pretty good run around the park” te noemen. Op naar de volgende aflevering van Wallpaper Saga. Ik ben aan het bingen.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC Handelsblad
van 1 mei 2021

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 1 mei 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *