De weerstand die verandering oproept




De verkiezingsuitslag van 17 maart betekende een historisch verlies voor de traditioneel linkse partijen. Maar er werd ook geschiedenis geschreven, met bijvoorbeeld Sylvana Simons (BIJ1), de eerste linkse, zwarte vrouwelijke lijsttrekker die in de Kamer komt. En dat roept nogal wat weerstand op. De VVD won fors, ondanks de Toeslagenaffaire, afbraak van sociale voorzieningen en het mismanagement bij coronabeleid. Ook waren er – met PVV, FVD en JA21 – nimmer zoveel radicaal-rechtse partijen in het parlement. Maar het zijn nieuwkomers als Simons die het moeten ontgelden. Zo waren de comments onder een Instagram-post van RTL Nieuws over de BIJ1-lijsttrekker volgens de redactie zo „racistisch en haatdragend” dat het medium de reactiemogelijkheid moest uitschakelen. Ook was er een incident met lijsttrekker van BoerBurgerBeweging (BBB) Caroline van der Plas. Aan tafel bij Jinek opende ze de aanval door te bevragen of Simons voor iedereen een goede volksvertegenwoordiger kon zijn. Aldus de boerenbelangenbehartiger. Achteraf werden er racistische en homofobe tweets van Van der Plas gevonden en gedeeld, waaronder door Simons. Maar het was volgens media als AD de BIJ1-partijleider die „nu al” met modder slingerde. Ze werd als kersvers Kamerlid tot de stereotiepe boze zwarte vrouw gedegradeerd. Het deed me denken aan hoe er vaak getwijfeld wordt aan je vermogen je werk te doen als persoon van kleur. Of je nou journalist, acteur, schrijver of politicus bent. Die vraag wordt andersom zelden gesteld. Daarmee wordt ook je integriteit in twijfel getrokken. Alsof de hoeveelheid pigment in je huid, of je achternaam, je veel onbetrouwbaarder maakt dan je witte (vaak mannelijke) evenknie. Dat was ook de ervaring van het leeuwendeel van de slachtoffers van het Toeslagenschandaal, die weer moeten meemaken hoe Rutte, als een van de verantwoordelijken van hun leed, opnieuw aan de macht komt.Je ziet het ook bij klimaatactivist en feminist Kauthar Bouchallikht, die met voorkeurstemmen voor GroenLinks de Kamer in komt. Zij is – waarschijnlijk tegelijkertijd met D66’er Fonda Sahla – de eerste landelijke volksvertegenwoordiger met een hijab. Sinds haar kandidaatstelling wordt de jonge vrouw belaagd en beschuldigd van banden met organisaties gelinkt aan het Moslimbroederschap, ondanks herhaaldelijk afstand te hebben genomen. De Telegraaf schreef zelfs een hoofdredactioneel commentaar, waarin zij het inmiddels zwaar bedreigde Kamerlid als gevaar voor de democratie bestempelt. De extreem-rechtse Pegida kondigde vervolgens aan tegen haar te gaan protesteren op het Binnenhof. Na deze verkiezingen komen er meer vrouwen en biculturele Nederlanders in het parlement, waaronder voor het eerst een transvrouw, Lisa van Ginneken (D66). We schrijven dus op meerdere vlakken geschiedenis. Maar velen van hen kunnen het amper hebben over de verandering die ze willen bewerkstelligen, omdat ze vooral bezig zijn hun bestaansrecht te verdedigen en door wie ze zijn in onveiligheid worden gebracht. Representatie is natuurlijk niet alles, maar vertegenwoordigd worden door mensen die op jou lijken en staan waar jij voor staat, zorgt ervoor dat je jezelf niet alleen in de spiegel terugziet, maar ook op posities van macht. Men heeft het vaak over de boze witte burger, maar er blijken ook teleurgestelde bruine, zwarte en Aziatische (overigens ook witte linkse) burgers tot het electoraat te behoren. En zij zullen de haat en het geweld jegens deze volksvertegenwoordigers niet vergeten. Omdat het eigenlijk alles zegt over hoe er ook over hen als Nederlandse burgers wordt gedacht.
Clarice Gargard is programmamaker en freelance journalist.

Nieuwsbrief
NRC De Haagse Stemming

Volg de formatie op de voet en word zelf een Haagse ingewijde

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

nrc.next
van 25 maart 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *