De weigering van Osaka – NRC

De weigering van Osaka – NRC

[ad_1]


Grote commotie in de tenniswereld: de Japanse kampioene Naomi Osaka wilde op Roland Garros geen persconferenties geven, kreeg een boete van de organisatie en besloot zich vervolgens uit het toernooi terug te trekken.Osaka ondervond vrijwel geen steun bij haar verzet. Collega’s als Nadal en Djokovic wezen er schouderophalend op dat de pers het tennis heeft grootgemaakt en dat die persconferenties er nu eenmaal bij horen. Bij de vrouwelijke collega’s bespeurde ik iets meer begrip. „Ik heb met haar te doen en ik zou haar een knuffel willen geven, want ik ben zelf ook in zulke situaties geweest”, zei Serena Williams. Maar zij was er alleen maar sterker van geworden, voegde ze eraan toe.Het klonk wat slapjes, van Serena zijn we hardere klappen gewend. Osaka verdient royalere steun, van mij bijvoorbeeld, ook al merkt ze daar weinig van tenzij ze toevallig NRC leest. Ze wordt steeds verder de hoek in gedreven door onbuigzame officials, die haar in Parijs al snel met diskwalificatie bedreigden. Had ze met rackets gegooid, een referee uitgescholden en een toeschouwer beschadigd, zoals haar grimmige mannelijke collega’s nog weleens doen? Nee, ze had alleen maar zo’n persconferentie gemeden waarop men haar had kunnen vragen: „Leg eens uit waarom je verloren hebt.” Dat soort zinloze vragen wordt op zulke persconferenties gesteld, een kwartiertje nadat de verliezer zich urenlang op de baan heeft afgepeigerd. Zo’n speler heeft nog niet eens de tijd gehad om het zichzelf af te vragen. Ik spreek uit enige ervaring, niet omdat ik zo’n speler was (helaas!), maar wel de journalist die geacht werd zulke vragen te stellen. Ook op Wimbledon heb ik menige gênante persconferentie mogen bijwonen. Niemand had er veel zin in – spelers noch journalisten. Het was een verplicht toneelstukje dat ook nog soms verstoord werd door collega’s van de Britse sensatiebladen met hun impertinente vragen over het privéleven. We zullen het ook straks bij het EK voetbal weer veel meemaken: de korte interviews met spelers na de wedstrijd. Ze hebben hun emoties nog niet verwerkt en kunnen om collegiale redenen niet vrijuit spreken. Het resultaat: flutgesprekjes waarin het cliché („We hebben te veel kansen gemist”) zegeviert.Osaka kreeg zoveel kritiek op haar weigering, dat ze zich genoodzaakt voelde op Instagram uitgebreid haar motieven toe te lichten. Het werd een pijnlijke biecht die ze aan niemand verschuldigd was. Ze legde uit dat ze na de US Open in 2018 lange periodes van depressiviteit had gehad. Ze was een introvert type en om haar sociale angst te bestrijden droeg ze vaak een koptelefoon. De tennispers was altijd vriendelijk voor haar geweest, ze bood daarom al die „cool journalists” die ze misschien had gekwetst, haar excuses aan. Ze had er alleen maar op willen wijzen dat de regels op dit gebied verouderd waren.Dat zijn de opstellers van de regels niet met haar eens; ook andere toernooien hebben al laten weten dat ze niet op zulk gedrag zitten te wachten. Ik vraag me reuze retorisch af of er ook maar één toeschouwer is – langs de baan of in de huiskamer – die na een prachtige tennispartij ook nog een nietszeggende persconferentie eist. Laat het over aan de spelers die er geen moeite mee hebben.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 2 juni 2021

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *