Dick Advocaat zonder geluid – NRC




Er stond een microfoon met harige hoes in de buurt van Dick Advocaat. Zo’n vacht houdt de wind tegen maar een stem komt luid binnen. Een emotionele scheldpartij langs het veld zou voor iedereen thuis te horen zijn en dat wilde de scheidende coach van Feyenoord voorkomen.In zijn rechthoekige jas boog Advocaat voorover om de microfoon onklaar te maken. Alsof hij thuis bij een plint achter een kast in de weer was met het snoer van een speaker. Met zijn vingers liep hij de kabel af tot hij de pluggen had gevonden en trok ze uit elkaar.Een heel voetballeven lang zag Dick Advocaat microfoons voor zijn neus verschijnen. Het bezorgde hem vaak argwaan; als voetballer bij ADO na een onbesuisde wedstrijd, als trainer van PSV en het Russische Zenit of bij het Nederlands elftal na een twijfelachtige wissel.Het was vechten naar boven. Proberen tikken terug te geven aan journalisten die het volgens hem niet goed hadden gezien. Pas de laatste jaren pareerde Advocaat met meer mildheid en humor.Tijdens het duel tegen FC Utrecht mocht de microfoon aan zijn voeten gesaboteerd zijn, de camera’s op afstand wisten het gezicht van Advocaat nog steeds dichtbij te halen. Na een doelpunt van zijn elftal kwamen die karakteristieke ogen in beeld. Doorleefd en waterig, met een rood randje. De trainer wriemelde aan zijn neus en vocht in zijn eentje tegen opkomende tranen.73 jaar en meer dan ooit wankel als het op gevoel aankomt. Het is Advocaat nooit gelukt om helemaal los te komen van zijn ouders. Het zit nog diep, zijn verlangen om vader en moeder in de hemel – zo ziet hij dat nou eenmaal – te bewijzen dat hun Dick het heus wel redt. Zonder hen. Maar verdomme, wat mist hij ze nog.Kijk, daar leefde het driftkikkertje weer op langs de zijlijn. Advocaat vond het belachelijk dat zijn verdediger Marcos Senesi een gele kaart kreeg na een robuuste kopbal. Hij liep op de assistent-scheidsrechter af en deed het koppen fanatiek na. Advocaat hing een seconde in de lucht, daarna stonden de voeten weer op de grond. Waar ze hoorden. Gewoon blijven, als de eenvoudige jongen uit Den Haag. Jezelf niet boven het volk verheffen. Al mocht iedereen best weten dat hij een succesvolle carrière had. Waar of niet?Na de wedstrijd beende hij weg naar de uitgang. Aanvoerder Steven Berghuis probeerde zijn coach tot een ereronde te bewegen. Geen schijn van kans. Advocaat wees met twee wijsvingers op zijn ogen. Nee, hij wilde niet gaan janken. Zijn voeten liepen zichzelf voorbij. Je zag het aankomen: met droge ogen ging Dick de klep van de Kuip niet halen.Hij schaamde zich voor zijn tranen op het veld terwijl iedereen zijn huilen begreep en het wilde zien. Tranen voor het afscheid van een lang voetballeven. Voor het naderende einde, kortom. Weg was Dick. Al zitten twee losgetrokken pluggen bij Advocaat zo weer in elkaar.
Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *