Dood in Almere – NRC




Wie een paar maanden lockdown met avondklok heeft meegemaakt in Almere, weet hoe het voelt om langzaam ingegraven te raken. Toen vanaf half december de winkels sloten, was het al akelig stil geworden in de stad. Winkelen zit diep verankerd in het Almeerse DNA, het is, naast dineren in gigantische all you can eat-hallen, voor velen de grootste reden om de deur uit te gaan. Met de avondklok kwam er een stilte bovenop de stilte. Zelfs de hondenuitlaters, die als koningen door de nacht hadden kunnen gaan, liepen met opgetrokken schouders een blokje om hun huis. Ik weet niet of het aan Almere of de pandemie lag dat ik dwangmatig aan de dood begon te denken tijdens die stille wintermaanden. Mijn dagelijkse wandeling met de hond werd een parcours langs sterfgevallen. Er was de hoogspanningsmast bij het Maastrichtkwartier in Stedenwijk waar een jongen van eenentwintig in was geklommen. Het was niet duidelijk of hij was gevallen of gesprongen. Iedere keer hield ik in bij die mast. Soms maakte ik er foto’s van. De mast in het zonlicht, in het avondrood, de elektriciteit knetterend door de draden. Dan was er de woontoren in het winkelcentrum die had geleid tot de zelfdoding van een bouwambtenaar, jaren geleden. De ambtenaar had een ernstige constructiefout ontdekt. Meerdere keren deed hij er melding van, waar niemand gehoor aan gaf. Dat hij zich verhing aan het plafond van de betreffende woontoren, bleek mijn eigen op hol geslagen fantasie. Niettemin zag ik hem altijd voor me als ik erlangs liep, bungelend aan een balustrade. (Het winkelcentrum werd met een week vertraging alsnog feestelijk geopend door de wethouder). Als laatste was er het appartementje boven café Den Enghel. Daar was een paar maanden eerder de beste vriend van mijn Almeerse huisbaas Marco overleden. De ene dag stond hij nog in het café, de volgende dag troffen zijn vrienden hem dood aan in zijn bed. Hartstilstand. Vlak voor de definitieve sluiting van de horeca vond de uitvaart plaats, vanzelfsprekend in het café. Of eigenlijk: zeven uitvaarten achter elkaar, om met inachtneming van de regels toch iedereen te accomoderen. Na zeven keer dezelfde speech, gevolgd door zeven keer dezelfde borrel, was het voor Marco wel mooi geweest qua afscheid nemen. Inmiddels is het voorjaar, of iets wat daarvoor moet doorgaan. Marco, die met zijn vrouw een eigen huis heeft gebouwd op een idyllische plek net buiten Almere, appt me een filmpje van zijn bevallende kat. Vijf kittens komen erbij, en nog eens vijf van de tweede kat. Ik geloof dat de doodse winter definitief voorbij is.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 1 juni 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *