Draghi wil Italië met miljarden uit het EU-coronasteunfonds grondig op de schop nemen

Draghi wil Italië met miljarden uit het EU-coronasteunfonds grondig op de schop nemen

[ad_1]


Het was een zware bevalling van zo’n 36 uur, maar sinds zaterdagavond laat ligt het er: een uitgewerkt plan waarmee Italië andere EU-landen en Brussel wil laten zien dat de miljardensteun in het kader van het Europese pandemie-herstelfonds een goede investering is. De hiervoor geplande ministerraad moest twee keer worden uitgesteld wegens gesleutel op het laatste moment, in koortsachtig overleg met Brussel. Maar toen dan ’s avonds om half tien eindelijk de ministerraad begon, was premier Mario Draghi zichtbaar geëmotioneerd, vertelden aanwezigen tegen Italiaanse media. Hij sprak van een „historische stap”. De voormalige gouverneur van de Europese Centrale Bank, sinds 13 februari premier van een brede coalitie van technocraten en politici, realiseert zich wat er op het spel staat. Voor hemzelf, voor Italië, en voor de hele Europese Unie. Italië krijgt 191 miljard aan leningen en schenkingen uit het Europees Herstelfonds, dat in totaal 750 miljard euro bevat. Daarmee is Italië de belangrijkste begunstigde, met Spanje op de tweede plaats. Hoe Italië, het EU-land met de meeste coronadoden, omgaat met die royale steun, is een lakmoesproef voor het hele proces. Iedereen die twijfels heeft over deze vorm van collectieve garanties voor leningen aan een land met de reputatie van geldverspiller en slechte planner, kijkt argwanend toe. In het 337 pagina’s tellende plan staat dat het doel niet alleen is om „de economische en sociale schade van de pandemiecrisis te herstellen”, maar ook om structurele zwakheden van de Italiaanse economie aan te pakken. Het geld uit Brussel, aangevuld met 31 miljard euro uit de eigen begroting, zal voor twee derde worden gebruikt voor maatregelen in verband met klimaatverandering en voor digitalisering van economie en bestuur. Denk aan meer hogesnelheidstreinen, beter internet, digitalisering van de overheidsbureaucratie, investeringen in waterstof als energiebron, subsidie voor woningisolatie.De vier andere speerpunten zijn infrastructuur, onderwijs en onderzoek, zorg, en ‘sociale cohesie’, een paraplu waaronder bijvoorbeeld werkgelegenheidsbeleid en verbetering van de kansen voor vrouwen en jongeren zijn ondergebracht. Draghi heeft in verschillende toonaarden gezegd dat hij niet streeft naar herstel van de status quo van vóór de pandemie. Daarvoor was er te veel mis. Italië blijft qua groei, arbeidsproductiviteit, opleidingsniveau en deelname van vrouwen en jongeren aan de arbeidsmarkt ver achter bij de meeste andere EU-landen. Eén cijfer ter illustratie: tussen 1999 en 2019, zo rekent Draghi voor, is het bbp van Italië met 7,9 procent gegroeid. Veel minder dan Duitsland (30 procent), Frankrijk (32 procent) of Spanje (46 procent). Structurele hervormingenHet doel is niet ervoor te zorgen dat na de duistere periode van de pandemie het licht weer gewoon aangaat, heeft Draghi duidelijk gemaakt. Daarom is door dit investeringsplan van 222 miljard euro heen een vijftal structurele hervormingen gewoven. Het gaat om ingrepen op onderdelen die een sterke belemmering voor groei zijn gebleken. Bovenaan de lijst staat het functioneren van de overheidsbureaucratie. De trage en omslachtige manier waarop die werkt, heeft op allerlei gebieden economische activiteit afgeremd. Van de kleine ondernemer die iets nieuws wil beginnen, via de overheid die een betere weg wil aanleggen, tot de buitenlandse investeerder die kansen ziet in Italië.De andere speerpunten in de hervormingsplannen die meer ruimte moeten maken voor groei zijn justitie (trage beslechting van zakelijke geschillen remt ondernemers af), meer concurrentie, vereenvoudiging van de wetgeving, en stroomlijning van het belastingstelsel. Voor Italië is het Herstelfonds een unieke kans om gesterkt uit de ernstigste economische terugval sinds de Tweede Wereldoorlog te komen. Dit is een niet te missen kans. Maar ook voor Draghi zelf staat er veel op het spel. Inhoudelijk: hij heeft het keynesiaanse beleid van fors meer geld uitgeven verdedigd als een goede strategie voor Italië, ook al is het begrotingstekort vorig jaar opgelopen tot 160 procent van het bbp. Het probleem slinkt als Italië weer groeit, is zijn mantra. In de VS vaart president Biden op nog grotere schaal deze koers van massale investeringen. Aan Draghi de taak om te bewijzen dat dit ook in Italië werkt. Vergeleken met het plan van het voorgaande kabinet besteedt Draghi veel meer aandacht aan de noodzaak van structurele hervormingen om de andere investeringen effectief te laten zijn. Hij heeft al wel politieke partijen van zich af moeten houden die van de grote hoop wat miljoenen voor eigen stokpaardjes wilden regelen. En hij heeft in het laatste contact met Brussel zijn reputatie in de strijd geworpen, samengevat als: „Ik garandeer dat het goed komt.” Als het hem lukt om met het Italiaanse plan, dat zes jaar beslaat, een begin van succes te boeken, maakt dat hem meteen weer een toonaangevende leider in Europa, dat zonder de Britten en met een vertrekkende Merkel nieuwe roergangers goed kan gebruiken.

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *