Een mislukking, dat zie je zelden bij hulptelevisie




Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, maar alle ongelukkige gezinnen zijn op geheel eigen wijze ongelukkig – aan de beginzin van Anna Karenina kun je zien dat Tolstoj in zijn tijd weinig verkiezingsdebatten heeft meegemaakt. Anno 2021 lijken alle debatten op elkaar en stemmen zij toch niet gelukkig. Alles keert terug. Maandag bij EenVandaag recyclede Mark Rutte een vergelijking met de eindeloze verlenging van de musical Soldaat van Oranje die Geert Wilders bij het vorige debat had gebruikt. Na afloop tamboereerde de VVD op Twitter trots op een andere opmerking van Rutte: „Terwijl Geert Wilders woedend zat te twitteren, zorgde @markrutte ervoor dat het aantal Syrische migranten vanuit Turkije met 90 procent afnam”. De innerlijke Tolstoj van de premier had een avondje vrij.Gelukkig waren er ook echte gezinnen op tv. Niet zozeer ongelukkige gezinnen, maar gezinnen die minder op andere gezinnen lijken door de handicap die een van de leden heeft getroffen. Van een afstandje lijkt We gaan het maken (BNNVARA) zieligemensentelevisie, maar uiteindelijk wordt het meer gestuurd door nieuwsgierigheid dan door medelijden.In de derde aflevering stonden Marc en Joel centraal. De eerste kon door een progressieve spierziekte steeds minder goed bewegen. In zijn krimpende wereld was gamen een van de weinige activiteiten waarbij hij nog kon zijn wie hij wilde zijn. „Als ik niet meer kan gamen dan hoeft het voor mij niet meer, heb ik in de gauwigheid weleens gezegd.” Dat „in de gauwigheid” liet mooi zien dat Marc zijn eigen situatie niet verder wilde dramatiseren. Intussen had hij door het wegsijpelen van de kracht uit zijn armen en vingers steeds meer moeite om zijn controller te bedienen.Met die kwestie stapte presentator Patrick Lodiers naar een voor We gaan het maken bijeengetrommeld gezelschap techneuten op de Universiteit Twente, van wie er een ging proberen een nieuwe controller voor Marc te maken. We zagen deze Edwin Dertien vol inspiratie aan de gang met zagen, knopjes, soldeerbouten, kussentjes – tussendoor speelde hij piano – schroevendraaiers en een figuurzaag. Alles werd in beeld gebracht met veel liefde voor prutsen en pielen.

Praat mee met NRC

Onderaan dit artikel

kunnen abonnees reageren.

Hier leest u meer over reageren op NRC.nl
.
Na veel vergeefse pogingen kwam er een vooral aan de binnenkant aangepaste controller ter tafel. „Ik ben zeer benieuwd om daarmee aan de slag te gaan”, zei Marc, maar hoe zijn armen ook geschikt werden en hoe hij zijn vingers ook probeerde te bewegen – hij kon niks met de uitvinding. Een mislukking, iets wat zelden in beeld komt bij hulptelevisie. Lodiers beloofde dat Dertien voor de volgende aflevering verder zou zoeken naar een oplossing, maar juist de gelaten teleurstelling van Marc gaf het verhaal diepte.Joel had meer geluk. Hij was, zei hij, „dood geboren” en minutenlang gereanimeerd. Door de schade die hij had opgelopen waren er nu buiten zijn gezin slechts twee mensen die hem konden verstaan. Voor de mavo-scholier ontwikkelde Khiet Truong een spraakcomputer. Die registreerde Joels „Hoe gaat het met jou?” aanvankelijk als „Met mij gaat het niet zo goed”. Kennelijk wordt onze elektronica al zo menselijk dat deze óók ongevraagd dingen gaat invullen voor mensen met een handicap.De tablet met spraakprogramma werkte: aan het eind van de aflevering kon Joel zelfstandig en verstaanbaar een bestelling plaatsen bij de snackbar. Ik vroeg mij af of de knappe koppen van de Universiteit Twente hun vinding ook kunnen omdraaien, zodat een kijker de woordenstroom in het volgende Wilders-Ruttedebat tot iets onverstaanbaars kan verbeteren.

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *