Een transgender kan als gewichthefster naar de Spelen. Is dat wel eerlijk?




Het is een discussie die voor- en tegenstanders tot op het bot verdeelt: de deelname van transgenderpersonen aan topsport. Zijn ze nou in het voordeel of niet? En: zijn de voorwaarden voor deelname wel streng genoeg?Vorige week werd een nieuw hoofdstuk aan het debat toegevoegd met het nieuws dat de Nieuw-Zeelandse gewichthefster Laurel Hubbard de eerste transgenderatleet kan worden op de Olympische Spelen. Hubbard voldoet aan de onlangs aangepaste kwalificatieregels van de internationale gewichthefbond (IWF), die zijn goedgekeurd door het Internationaal Olympisch Comité (IOC). Als gevolg van de wereldwijde pandemie hoeven deelnemers aan de Spelen niet meer aan zes, maar slechts aan vier wedstrijden over drie periodes te hebben deelgenomen, vanaf 1 november 2018. Om definitief te worden geselecteerd voor ‘Tokio’ moet de 43-jarige Hubbard alleen het olympisch comité van Nieuw-Zeeland nog zien te overtuigen van haar vorm en conditie. Dat lijkt geen probleem, al zetten critici de sportkoepel wel stevig onder druk. Hubbards collega en landgenote Tracey Lambrechs haalde dit weekend fel uit in de media. „Vrouwen worden gedwongen hun mond te houden als ze klagen over de oneerlijkheid van Hubbards deelname aan wedstrijden voor vrouwen”, zei ze. „Ik heb heel erg te doen met de vrouwelijke sporter die hierdoor haar plek [voor Tokio] gaat verliezen. We zijn allemaal voor gelijke behandeling van vrouwen in de sport, maar die gelijkheid wordt nu van ons afgenomen.”Hubbard, die voorheen meedeed aan kampioenschappen bij de mannen, heeft nog niet gereageerd. Maar in 2017 zei ze, toen Lambrechs ook klaagde over het „aanwijsbare voordeel” van Hubbard tijdens een wedstrijd in Australië: „Het is niet mijn taak om te zeggen wat andere sporters moeten denken of geloven. Het enige dat ik vraag is een wat opener houding. Het voordeel dat ik heb is veel minder groot dan veel gewichtheffers misschien denken. Tien jaar geleden waren mensen nog niet klaar voor een sporter zoals ik. En sommigen zijn dat nu blijkbaar nog steeds niet. Niet iedereen steunt me en accepteert me, maar gelukkig verandert er ook veel.”Maximum van 10 nanomolIn 2016 paste het IOC de regels voor deelname van transgenderpersonen aan de Spelen aan. Transvrouwen moeten sindsdien minstens een jaar voor de Spelen een testosterongehalte in hun bloed hebben van minder dan 10 nanomol per liter. Hubbard voldoet aan die eis. Zij heeft ook verklaard dat zij een vrouw is – een tweede eis van de internationale gewichthefbond voor deelname aan de Spelen.Critici zeggen dat transgendervrouwen ook met dat maximum van 10 nanomol per liter nog in het voordeel zijn. „Na de puberteit zijn jongens groter en langer, en dat verschil is zo groot, dat je in de sport een aparte vrouwencategorie moet hebben om een eerlijke competitie te creëren”, aldus de Zweedse wetenschapper Tommy Lundberg zondag bij de NOS. „Anders worden vrouwen geen kampioen meer en winnen ze geen medailles.” Volgens Lundberg gaan inclusie en eerlijkheid niet samen. „In de sportwereld is het of het een of het ander.”

Lees ook: Transgender atleet Chris Mosier: ‘De fans zijn vooral het probleem, die zijn het ergst’

Dat het IOC in haar maag zit met de kwestie blijkt uit een verklaring na het nieuws over de mogelijke deelname van Hubbard. Het comité liet weten nog steeds achter inclusie te staan, maar houdt wel de geldende regelgeving tegen het licht, „gezien de spanning tussen eerlijkheid en veiligheid enerzijds en inclusie en non-discriminatie anderzijds”. Er zijn volgens het IOC nieuwe richtlijnen in de maak om „ervoor te zorgen dat sporters, ongeacht hun genderidentificatie en/of seksuele karakteristieken, op een veilige en eerlijke wijze kunnen deelnemen aan wedstrijden”.Donkere periodenHet levensverhaal van Hubbard kent, zoals dat van wel meer transgendersporters, diepe dalen. Ooit ging Laurel Hubbard als Gavin door het leven. Haar vader is een bekende zakenman en werd in 2004 verkozen tot burgemeester van Auckland. Als jongen voelde Hubbard zich een meisje. Er was een stille hoop dat gewichtheffen de oplossing tot dat probleem zou kunnen vormen. Wie voor een zeer mannelijke sport kiest, was de gedachte, moet zich ook man gaan voelen. „Maar spijtig genoeg is dat niet gelukt”, zei ze in 2017 in een interview met TVNZ, de publieke televisieomroep van Nieuw-Zeeland. „In dat geval had ik mij makkelijker door de donkere perioden in mijn leven heen geslagen.”Hubbard blonk als man uit in haar sport – op haar twintigste behaalde ze een record in de klasse boven 105 kilogram – maar haar genderidentiteit zorgde voor steeds meer problemen. Op haar drieëntwintigste stopte ze met gewichtheffen. Ze begon een lang transitieproces, dat ze op haar vijfendertigste voltooide. Jarenlang leidde zij een teruggetrokken bestaan. Hubbard geldt als verlegen en wil geen rolmodel zijn.Maar een paar jaar geleden begon het toch weer te kriebelen. En wat bleek? Het gewichtheffen gaat haar als vrouw nog beter af dan als man. Hubbard won zilver op de WK in 2017 en werd kampioen op de Oceanische en Commonwealth-kampioenschappen van 2017 en 2019. Bij de wereldbeker in Rome, in 2020, werd ze wederom eerste.Haar concurrenten zien haar overwinningen met lede ogen aan. Nationale bonden klagen. Coaches klagen. Maar vooralsnog kan Hubbard haar sport op hoog niveau blijven beoefenen. „Ik begrijp de kritiek heus wel”, zei ze in het interview met TVNZ. „Maar ik ben wie ik ben en ik doe wat ik doe. Ik ben er niet op uit om de wereld te veranderen.”

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *