Gun ander de vrijheid die je jezelf gunt

Gun ander de vrijheid die je jezelf gunt

[ad_1]


Het geweld in Israël en Palestina is in tijden niet zo extreem geweest, met vooral het disproportioneel harde optreden van Israël. Voor onze ogen voltrekken zich oorlogsmisdaden. Maar het blijkt taboe je daar tegen uit te spreken: ‘te complex’ of ‘te politiek beladen’, vinden sommigen. Wat eraan vooraf ging: de escalatie begon bij dreigende huisuitzettingen van Palestijnse families in Sjeikh Jarrah, Oost-Jeruzalem, begin deze maand. Er volgden hardhandige politieoptredens bij onder andere de Al-Aqsamoskee. Nadat Hamas raketten op Israël afvuurde, werd Gaza hevig gebombardeerd, met veel burgerdoden, waaronder Palestijnse kinderen. Ook de flat waar waakhonden als Al Jazeera en Associated Press kantoor hielden moest het ontgelden. Dat zou vanwege aanwezigheid van Hamas zijn, wat door media is weersproken.De recente aanvallen worden door mensenrechtenorganisaties als Human Rights Watch sterk afgekeurd. Nog voor het uitbreken van geweld werd al gewezen op de misdadige praktijk van ‘apartheid’ door de Israëlische staat. Toch mag je volgens fervente verdedigers van Israël niets over deze decennialange dehumanisering zeggen. We mogen ons uitspreken over het conflict tussen India en Pakistan, Rusland en Oekraïne. Alleen Israël heeft een uitzonderingspositie, die buiten het internationale recht en VN-verdragen lijkt te vallen. Maar als een staat zijn macht misbruikt en onschuldige burgers daaronder lijden, mag er geen sprake van uitzondering zijn. Zwijgen is dan niet enkel toestemmen, maar impliciete goedkeuring van wat volgt. Het afkeuren van het handelen van de staat Israël is niet gericht tegen het Israëlische of het Joodse volk. Dat is alsof wij ons internationale kritiek op het Toeslagenschandaal persoonlijk zouden aantrekken. Het gaat om structureel onrecht, dat ook NRC-journalist Nina Jurna (wier biologische vader en familie in Palestina resideren) omschreef. De dagelijkse realiteit van in bezet gebied wonen, betekent dat alles wat jou toebehoort, je zo ontnomen kan worden, zelfs jouw (bewegings)vrijheid. Tegelijkertijd is het óók waar dat antisemitisme altijd op de loer ligt en daar moeten we voor blijven waken. Het is begrijpelijk dat een volk, dat eeuwenlang onderdrukt en vervolgd is, daar alert op is. Alleen is het antwoord op het ene onrecht nooit het sluiten van de ogen voor het andere. Daarmee veronderstel je dat de een alleen vrij kan zijn als de ander dat niet is. Het verzet tegen de Israëlische bezetting is inmiddels groter dan ooit. Honderdduizenden protesteren wereldwijd en scanderen ‘From the river to the sea, Palestine will be free’. Ook vanuit Israëlisch-Arabische en Joodse gemeenschappen klinkt de weerstand luider, met organisaties als Jewish Voice for Peace in de VS en Een Ander Joods Geluid in Nederland. Net zoals bij Black Lives Matter, zijn wij het die elkaar herinneren de levens te verdedigen van hen die het meeste geweld wordt aangedaan. We kunnen anders niet stellen dat alle levens ertoe doen. Ík kan in ieder geval niet stellen dat mijn leven ertoe doet, als ik de bedreiging van dat van een ander negeer. De Palestijnse dichter Rafeef Ziadeh beschreef eens de bedreiging van leven onder bezetting – aan een onwetende westerse journalist – en het verzet daartegen:„And I recount, I recount a hundred dead, a thousand dead/ Is anyone out there?/ Will anyone listen?/ We Palestinians wake up every morning to teach the rest of the world life, sir.”Ons hierover uitspreken is niet enkel een politieke daad. Een ander de vrijheid gunnen die jij ook wil, is simpelweg het meest fundamenteel menselijke dat er bestaat.
Clarice Gargard is programmamaker en freelance journalist.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 20 mei 2021

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *