Hardlopen is helend voor Sameena, slachtoffer van seksueel geweld en mensenhandel

Hardlopen is helend voor Sameena, slachtoffer van seksueel geweld en mensenhandel

[ad_1]


Het leek een doorsnee avond, die winter van 2011. Sameena van der Mijden (29) stond achter de bar bij een feest in de Jaarbeurs. Ze werkte hard, maar de sfeer was ontspannen en met teamleider Dennis kon ze het goed vinden. Toen hun dienst er op zat wisselden ze nummers uit.Niet lang daarna kregen ze een relatie. Dennis zou haar onderdompelen in een wereld waarvan zij het bestaan niet kende: garageboxen, bondage, sadisme, vernedering en doodsangst. Ze heeft haar verhaal vaker verteld, maar niemand kan begrijpen wat zij heeft gevoeld, zegt ze, al vertelt ze het duizend keer. We zitten in haar woonkamer aan de rand van een grote stad. Aan de muur hangen de onderscheidingen en startbewijzen die zij de afgelopen jaren verzamelde als ultraloper. Het shirt dat zij ontving na haar eindzege op het NK 100 kilometer, drie jaar geleden, heeft zij met schroeven aan de muur bevestigd. Het is niet overdreven te stellen, zegt ze, dat hardlopen haar leven heeft gered. Hoe komt iemand terecht in de mensenhandel – want daar hebben we het over – en hoe kom je daar weer uit? Het verhaal van Sameena bewijst dat het clichébeeld van pissteegjes en louche figuren niet volstaat. Je kunt dus ook tegen een charmante teamleider aanlopen die er een dubbelleven op nahoudt. Sameena werd geboren in India en als baby door een gereformeerd echtpaar uit Tiel geadopteerd. Hij: een joviale man, type pleaser. Zij: rechtlijnig en wat nors. Sameena bewaart geen fijne herinneringen aan haar jeugd. Ze werd gepest vanwege haar huidskleur en was daardoor extreem verlegen, maar het verdriet daarover valt in het niet bij de scheiding van haar ouders – ze was twaalf.Haar vader kreeg een verhouding met een vrouw uit de kerkgemeenschap en verliet het gezin. Tijdens de vechtscheiding die volgde werd Sameena nog stiller dan ze al was. Zonder morren nam ze de taken van haar moeder over, die aan een depressie leed, en sinds de scheiding steeds meer dronk.„Ik deed er alles aan om te voorkomen dat mijn moeder boos werd”, zegt ze. „Dan vielen er klappen en verscheen ik met blauwe plekken op school. De schoolarts wist ervan, maar voelde zich machteloos.” Studie, baan, trouwenZo liep ze een paar jaar op eieren. Zoals zij later ook op eieren zou lopen in haar relatie met Dennis. Pas toen een klassenbegeleider de wijkagent belde – ze had wel érg veel verwondingen – werd haar moeder gearresteerd. Sameena verliet het ouderlijk huis en leidde een zwervend bestaan, tot zij een kamer kon huren.Door haar moeilijke jeugd verlangde zij naar vastigheid. Studie, baan, trouwen, kinderen, dat was haar droom. Aanvankelijk hoopte ze dat Dennis in dat plaatje zou passen, maar al snel bleek dat hij niet de man was voor wie ze hem gehouden had. „Hij wilde met me trouwen, zei hij, maar dan moest hij wel eerst zijn schulden afbetalen. Kon ik hem daarbij helpen? Ik had twee banen, en als je verliefd bent deel je toch alles?”Sameena van der Mijden
Foto Dieuwertje Bravenboer
Het begon met een tientje, maar de bedragen liepen al snel op. Tussen neus en lippen door vroeg hij of hij haar een keer mocht ‘uitlenen’ aan een goede vriend. Dat ze als streng-christelijk opgevoede vrouw nog maagd was vormde geen belemmering. Zijn vriend begeerde haar en zo konden ze goed geld verdienen.In plaats daarvan begon Sameena haar salaris aan hem over te maken. Een slimme oplossing, vond ze zelf, maar het gevolg was wel dat ze haar eigen rekeningen niet meer kon betalen. Ze verruilde haar huurwoning voor een gratis kamer bij een bevriend gezin. Dat zorgde voor iets meer vastigheid.GroepsverkrachtingDat ze nooit bij Dennis is ingetrokken is achteraf haar redding geweest. Anders had ze nooit uit zijn greep kunnen ontsnappen, denkt ze, en had ze ook nooit een nieuw leven als ultrarenner kunnen opbouwen. „Naarmate de tijd verstreek werd hij steeds agressiever. Maar na elke klap bood hij ook zijn excuses aan. Daardoor zag ik zijn gedrag lang door de vingers.”Een paar maanden na hun ontmoeting vroeg Dennis haar naar zijn appartement te komen. „Hij wilde me aan een paar vrienden voorstellen, maar eenmaal daar werd ik door drie jongens belaagd.” Dennis filmde de groepsverkrachting en dreigde de beelden te verspreiden: via collega’s, oud-klasgenoten en social media. „Ik wist: hij gaat maximaal misbruik van me maken.”Haar verhaal klinkt bij vlagen zakelijk, alsof het een ander betreft. Maar verwerkt heeft Sameena het trauma nooit, verzekert ze. „Voor zover dat al kan.” Ze heeft besloten haar ervaringen wereldkundig te maken, waar en wanneer ze maar kan. Niet omdat ze nou zo graag over zichzelf praat, maar omdat de politiek niets doet om vrouwen en meisjes te beschermen die hetzelfde lot treffen als zij. Volgens de Nationaal Rapporteur Mensenhandel worden er jaarlijks bij mensenhandel zo’n 5.000 tot 7.500 slachtoffers gemaakt. In het bezit van het filmpje kon Dennis haar alles laten doen wat hij wilde. Dwong hij haar eerst nog tot seks met vrienden van vrienden in zijn eigen appartement, later zou de prostitutie een georganiseerd karakter krijgen. Jongens uit het netwerk van Dennis brachten haar naar verlaten parkeerplaatsen, hotels of kelderboxen. „Ze hebben zelfs gedreigd me naar Polen te brengen.” Sputterde zij tegen dan stuurde Dennis foto’s van „beestachtige dingen” waartoe hij andere meisjes had gedwongen. „Beelden die je eerder associeert met IS-vrouwen in Syrië”, zegt ze.Kerving in haar buikHaar wereld werd kleiner en kleiner. Ze nam ontslag en verloor haar vrienden uit het oog. Drugs hielpen haar de verkrachtingen – want dat zijn het, zegt ze – te doorstaan. „Op het laatst kon ik alleen maar denken: laat het zo snel mogelijk voorbij zijn.”Als het om seks gaat zijn mannen beesten, vindt Sameena. „Ik heb mannen met topfuncties bij banken ontmoet. Mannen die zich niet schaamden voor de foto’s van hun kinderen op hun mobiele telefoon. Sommige klanten merkten dat er iets niet klopte, maar het excuus was altijd: ik heb hiervoor betaald. Niemand die de politie inlichtte.”Het bewijsmateriaal overhandigde zij naar eigen zeggen later aan de politie: foto’s, namen, adressen, mails, whatsappgesprekken. Ze liet de politie ook het litteken zien dat zij overhield van Dennis’ poging zijn naam met een mes in haar buik te kerven. Dat hij nooit is opgepakt sterkt haar in de overtuiging dat mensenhandel geen prioriteit is voor de politie. „Ik heb mij vaker dader dan slachtoffer gevoeld”, zegt ze.Sameena van der Mijden
Foto Dieuwertje Bravenboer
Door de mutilatie belandde ze in het ziekenhuis – ze liep een infectie op – en later bij het Centrum Seksueel Geweld. Het zou nog lang duren voor zij zich kon losweken van haar loverboy, maar in de verte gloorde een nieuw leven. „Ik heb de dood zó vaak in de ogen gekeken”, zegt ze. „Ik was ervan overtuigd dat mijn lichaam ergens gevonden zou worden. Dat ik hier zit is een klein wonder.”1.000 kilometer hardlopenInmiddels woont ze een paar jaar op zichzelf. Ze heeft een studie verpleegkunde gevolgd en begint dit najaar aan een studie integrale veiligheidskunde. Ze combineert haar werk in de ouderenzorg met voorlichting over mensenhandel en wedstrijden als ultraloper. Dat ultralopen begon met een rondje om de plas op afgetrapte schoenen – ze gebruikte in die tijd nog drugs. „Ik merkte dat ik steeds verder kon lopen. Dat gaf zelfvertrouwen, waardoor ik beter voor mezelf ging zorgen. Lopen is helend, daar kan geen therapie tegenop.”Competitie is mooi, zegt ze, maar het is niet zaligmakend. Na haar nationale titel op de 100 kilometer merkte ze dat mensen hoge verwachtingen van haar hadden. „Alsof ik elke wedstrijd wel even zou winnen.” Dat zorgde voor druk. Daardoor dreigde ze haar plezier in het lopen te verliezen. Ze kiest zorgvuldig haar wedstrijden uit.Voor dit jaar heeft zij zichzelf twee doelen gesteld. Ze wil de Spartathlon lopen, een ultraduurloop van Athene naar Sparta, een tocht van 246 kilometer. En ze wil in juni 1.000 kilometer hardlopen in tien dagen. Op de dag dat ze aan die tocht begint verschijnt haar levensverhaal in boekvorm. „Het wordt geen mooi boek”, waarschuwt ze. „Het is intiem en confronterend. Maar ik hoop dat het mensen wakker schudt. Dat ze beseffen: de tijd dringt. Bij meisjes en jongens als Sameena staat het water aan de lippen.”De politie is op de hoogte van de zaak, maar kan er om privacyredenen niet op ingaan.

[ad_2]

admin

Leave a Reply

Your email address will not be published.