Het wiel is paraplu – NRC




Op de lagere school legde de juf bij tekenles overtrekpapier voor je neus. Het was de bedoeling dat je het doorzichtige vel over een plaatje legde en dat zo precies mogelijk overtrok. Achteraf bezien een volstrekt overbodige bezigheid. Of was het goed voor de ontwikkeling van je fijne motoriek?Het woord overtrekpapier schoot me te binnen terwijl ik een Paasmiddag lang naar de Ronde van Vlaanderen keek. Alleen al het vogelperspectief van het bekende parcours. Een imaginair potlood trok een lijn langs de traditionele obstakels: Paddestraat, Oude Kwaremont, Molenberg, Berendries, Kanarieberg en zo door, tot aan de laatste meters in finishplaats Oudenaarde.Tijdens het kijken viel het niet mee om de editie van vorig jaar uit het hoofd te verjagen. De twee gedroomde hoofdrolspelers van toen – Mathieu van der Poel en Wout van Aert – waren aanvankelijk nadrukkelijk aanwezig in de kopgroep. Dit werd wederom een ‘sprint a deux’, daar kon je de klok op gelijk zetten.Ondertussen schudde het Vlaamse presentatieduo Wuyts & DeCauwer toeristische tips uit de mouw. Verhalen over een nieuwe frituur in een dorp, een beekje bij Berg ten Houte dat vroeger nog wel eens overstroomde en natuurlijk etablissement ’t Konijntje waar de waardin je twee, soms drie maar nooit vier exclusieve trappistenbiertjes inschonk.Hun commentaar bereikte een voorlopig hoogtepunt bij het zien van een fiets met kapotte spaken: ‘Dat wiel is helemaal paraplu!’Na de laatste klim over de kasseien van de Kwaremont en de Paterberg bleven de twee beste coureurs van de dag over, deze keer was het de Deen Kasper Asgreen die samen met Van der Poel ontsnapt was. Tijdens het lange stuk over de betonweg naar Oudenaarde kwam het kaderkaartje onder het zadel van Van der Poel in beeld. De wind liet het stukje plastic met nummer 1 erop fladderen. Een voorbode; de Hollandse vlag kon uit. De twee koplopers reden onder de boog van de laatste kilometer door. Daar was het omkijken van Van der Poel weer, identiek aan vorig jaar met Van Aert in zijn wiel. Om de zoveel pedaalslagen controleerde hij of zijn rivaal al aanstalten maakte om te gaan sprinten.Dit werd een eenvoudig overtrekmiddagje, geheel in lijn met 2020. Van der Poel zou zo lang mogelijk wachten en als eerste over de streep gaan. Hij was nu eenmaal de betere sprinter, toch?Opeens haperde het potlood. Er verscheen een pijnlijke grimas op het gezicht van Van der Poel. Zijn voorwiel zwalkte van links naar rechts. Grove motoriek. Met een beetje gevoel voor drama: de punt brak af.Asgreen won de sprint. Van der Poel keek ontgoocheld en was even klaar met het klassieke wielrennen: ‘Op naar mijn mountainbike.’Hoezo die gedachte aan overtrekpapier? Een prop voor in je mond, zo voelde het slot van deze De Ronde van Vlaanderen. Een prop van ouwel, ouderwets eetpapier om met tegenzin door te slikken.
Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *