Hoe een populaire familiecamping een vrijplaats werd voor mensen die liever onder de radar blijven




Harm Maillé fietst de paar honderd meter van het kantoor over de betonnen paadjes van het campingterrein, langs het zwembad, het tentenveld en de straatjes met vakantiehuisjes. Achter hem komt de vrachtauto van de politie het terrein al op, zijn broer Jules heeft de slagboom voor ze opgehaald. Even later staat Harm in het halletje van bungalow 26. Op de vloer ligt een slot. Alle ruiten aan de achterkant zijn afgedekt met zwart plastic. In de vier slaapkamers hangen warmtelampen. Vierhonderd wietplantjes, schat Harm, en hij ruikt ze bijna niet, zo krachtig is de afzuiginstallatie die de huurder in de bungalow heeft aangebracht.

De broers weten van niks, zeggen ze tegen de agenten. De huurder, vertellen ze de politie, is op de Hertenwei gekomen via een ondernemer met wie de broers op dat moment in 2014 al twee jaar onderhandelen over de overname van hun camping.
De Hertenwei is een groot vakantiepark in de dennenbossen in de Brabantse gemeente Reusel-De Mierden. Twintig hectare grond dicht bij de Belgische grens. Jarenlang brachten duizenden Nederlandse vakantiegangers hier de zomer door; de camping was een goudmijn. Totdat buitenlandse reizen flink goedkoper werden en Nederlanders massaal all inclusive vakanties gingen boeken in Turkije of Portugal. De bungalows bleven steeds vaker leeg.
Dit overkomt niet alleen de Hertenwei. In 2018 onderzocht de provincie Noord-Brabant het toekomstperspectief van tweehonderd campings. De conclusie: dat van een derde is uitzichtloos. Ze zijn alleen nog interessant voor criminaliteit of illegale bewoning, door bijvoorbeeld arbeidsmigranten.
De afgelopen vijf jaar veranderde de Hertenwei drie keer van eigenaar. De nieuwe eigenaren kwamen niet uit de toeristenbranche, maar hebben beddenzaken of videotheken en een autobedrijf. De Hertenwei werd een vrijplaats voor kruimeldieven en randfiguren – voor iedereen die er niet kwam om te kamperen.
„Vakantieparken zijn plaatsen waar mensen weken- of maandenlang onder de radar kunnen blijven”, zegt Jan Boelhouwer, burgemeester (PvdA) van Waalre, die al zeker tien jaar als lokaal bestuurder in Brabant strijdt tegen ondermijning door drugsgeld. „Dit is geen Brabants probleem, je ziet het in heel Nederland. Het enige dat werkt, is iedereen die op die campings komt te registreren bij de gemeente, ze uit de anonimiteit trekken.”
Tot de jaren negentig was dat precies wat de broers Maillé deden. Van iedere gast werden naam en paspoortnummer genoteerd en één van hen bracht die gegevens elke avond naar het lokale politiebureau. Toen het bureau in Lage Mierde bij een politie-reorganisatie in 1994 werd gesloten, kwam een agent van het bureau in Eersel de gegevens ophalen. Na een paar jaar verscheen die vaker niet dan wel en hielden de Maillés op met de formulieren. De gemeente, de politie: niemand kwam er ooit op terug.
Cafetaria
Op een zonnige dag in 1951 gaven de ouders van Jules en Harm Maillé een dansfeest. Ze hadden genoeg geld verdiend voor een cafetaria aan hun Hertenwei – een oude boerderij met kampeerveld die ze in 1940 hadden gekocht. De opening wilden ze vieren. Jules was tien, Harm acht. Ze gingen naar school in Hilvarenbeek, tien kilometer verderop, want daar stond de dichtstbijzijnde hervormde school. In Lage Mierde konden ze niet terecht, daar was alleen een katholieke school en een katholieke kerk. De pastoor van Lage Mierde verbood de dorpelingen naar het openingsfeest te gaan. De camping was van ‘vreemden’. Met wat extra reclame kwamen er toch „verschrikkelijk veel mensen”, herinnert Jules zich.

Niemand hoefde met wc-rollen over de camping te lopen
Jules Maillé ex-campinghouder

In 1960 namen Jules en Harm De Hertenwei van hun ouders over. Jules ging zelf in een villa op het terrein wonen. Op het kampeerveld achter de boerderij bouwden ze een buitenzwembad, naast het restaurant later ook een overdekt zwembad. In de toiletgebouwen stonden bij De Hertenwei geen rijen wastafels, maar washokjes apart van elkaar. Op de wc’s hing „altijd toiletpapier” zegt Jules. „Niemand hoefde met wc-rollen over de camping te lopen.” Alles moest luxe zijn.
De Rotterdamse Gerda Rijsdijk (53) kampeert al sinds de vroege jaren zeventig op De Hertenwei. Haar ouders streken er toen neer met hun witgrijze tourcaravannetje met kanten gordijnen, voor de weekenden en de zomers. De Hertenwei vonden ze chic, chiquer dan Zwartven, het vakantiepark in Hooge Mierde. Aan het begin van elke zomer reden ze over de betonnen campingweggetjes naar M13, hun plekje achter in het park. Daar parkeerde Rijsdijks vader naast een van de groene doosjes waarmee de caravan op gas, water en licht kon worden aangesloten. Een voorziening waar de Maillés trots op waren.
Ton Span (66) werkte bijna vijftig jaar op de camping – hij begon met kleine klusjes en werd uiteindelijk hoofd terreinonderhoud. In 1962 huurden zijn ouders na een voorjaarsweekend bij kennissen op De Hertenwei nog diezelfde zomer een tent voor twee weken. Twee zomers later woonde Span met zijn familie de ene helft van het jaar op de camping, de andere in hun flat in Rotterdam. In 1970 verhuisde het gezin naar Lage Mierde. Toen pachtte zijn moeder al de cafetaria van de Hertenwei.
In de zomers op de camping leefde de familie Span volgens het ritme van De Hertenwei-brochure. Maandag en dinsdag filmavond – James Bond voor de kinderen, een pikante Tirolerfilm voor de volwassenen. Op woensdag was de campingdisco Bambi open, waar Gerda Rijsdijk achter de draaitafel stond en de Dolly Dots draaide. Donderdagmiddag was er bingo en op vrijdag, de wisseldag, stond de caravanfile tot aan Esbeek, vijf kilometer verderop.
Het dorp Lage Mierde begon van de drukte te profiteren. De campinggasten deden boodschappen bij de slager en de bakker, namen vakantiegeld op bij de lokale Rabobank en zaten op zondagochtend in de kerk. De camping ontving ongeveer 2.500 kampeerders in de zomer, twee keer zoveel mensen als er in het dorp woonden. De pastoor sloeg weleens de preek over om de vakantiegangers niet af te schrikken.
Gerda Rijsdijk met haar broer in campingdisco Bambi op camping de Hertenwei in 1987. Foto privé-collectie

De gasten organiseerden een Hertenwei-drumband, en Hertenwei-majorettes met grote witte hoeden haalden ’s zomers de Hertenwei-avondvierdaagse in op de laatste avond. Er kwamen twee Hertenwei-voetbalteams, die speelden in een jaarlijks toernooi tegen andere campings. Op zaterdagen bouwde Harm Maillé een podium op in de grote zaal. Geen gordijnen of coulissen, geen kleedkamer. Sterren als Rita Corita en Ria Valk kleedden zich om in de keuken achter de kantine.
Span kreeg zijn eerste baantje op de camping: flessen inzamelen. Later kwam hij achter de kassa in de winkel, die vers brood, groenten, vlees, bier en muggenzalf verkocht. In de avonden liep Span samen met Harm Maillé over het terrein om de jonge kampeerders stil te houden. Elke dag brachten ze samen door. Toen Ton Span trouwde, was Harm zijn getuige.
Het waren zorgeloze zomers: er was altijd iets te doen, buren werden vrienden. Alsof de kampeerders leefden in een parallelle wereld, een tentendorp, dat misschien wel grensde aan Lage Mierde, maar eigen was.
Jan Zeeman
De weggetjes die de kampeervelden van De Hertenwei met elkaar verbinden, zijn nog die van toen. In het najaar van 2020 loopt Jules Maillé er overheen. De gietijzeren glijbaan, de schommel en de rode wip liggen op een hoop tussen de herfstbladeren. De nieuwe eigenaar heeft ze weggehaald. De groene doosjes staan er nog. „Hierdoor had De Hertenwei centrale antenne nog voordat Lage Mierde die had.” Jules Maillé kijkt omlaag. Een tractorspoor loopt langs zijn voeten. Daar ligt een van zijn doosjes, in drie stukken.
Je kunt het niet eeuwig blijven doen, zeggen Jules en Harm Maillé tegen elkaar, zo rond het jaar 2000. Ze willen De Hertenwei verkopen. Ze denken dat ze er wel zo’n tien miljoen euro voor kunnen krijgen. Maar als ze later overbuurman Jan Zeeman, grondlegger van de textielketen, voor de camping proberen te interesseren, heeft die er aanzienlijk minder voor over.

Er zijn happen grond verkocht aan campinggasten, die er hun eigen huisjes in après-ski-stijl op hebben gebouwd

Een vakantiepark is dan al niet meer de meest aantrekkelijke investering. Het binnenlands toerisme brokkelt af. De economische crisis van na 2008 komt er nog overheen: een paar potentiële kopers krijgen op het laatste moment geen hypotheek.
En dan is er nog de staat waarin de camping verkeert. Het terrein is een puzzel met ontbrekende stukjes geworden. Er zijn happen grond verkocht aan campinggasten, die er hun eigen huisjes in après-ski-stijl op hebben gebouwd. Aan het einde van de jaren negentig zien Rijsdijk en Span hoe het verval binnensluipt. De ruiten van zwembad ’t Strumke worden niet meer gezeemd. Er zijn muren waar de verf afbladdert. In de campingwinkel, waar Span eerst een omzet van 6.000 à 7.000 euro per dag draaide, ligt aan het einde van zijn dienst soms nog maar 200 of 300 euro in de kassa.
De kinderen van Jules Maillé, sommigen werken al jaren op de receptie, willen het bedrijf niet overnemen. Ze hebben gezien dat hun ouders pas om half vijf konden gaan slapen, als de jongeren op de camping eindelijk stil waren, terwijl om zeven uur ’s ochtends de dag weer begon. „Ze kennen het campingleven té goed,” zegt Jules. Zijn zoon en schoonzoons werken nu in de IT.
Bordeauxdogs
Uiteindelijk gaan de broers Maillé in 2015 serieus in gesprek met ondernemer Edwin van Leeuwen, een joviale man met krullend blond haar en blauwe ogen, dan 43 jaar. Hij woont met zijn vrouw in Bakel, Noord-Brabant. Daar runnen ze hondenfokkerij De Trubbelhoeve, gespecialiseerd in bordeauxdogs, een bulldogachtige waakhond. Jules en Harm weten dat hij ook handelt in Scandinavische bedden in zijn speciaalzaak in Helmond. Eerder was hij eigenaar van een aantal Movie Max-videotheken en een rijschool. Dat vinden de broers wel een beetje vreemd. Waarom dan een camping? Maar, zegt Jules: „We waren allang blij dat we iemand hadden.”
Hádden ze iemand? Steeds als de overeenkomst met Van Leeuwen rond lijkt, is het geld er niet. Pas in de zomer van 2016 koopt hij de bungalows en voor de exploitatie van het hele campingterrein belooft hij maandelijks meer dan 10.000 euro over te maken naar de broers Maillé in een soort pachtconstructie.
De bungalows verkoopt Van Leeuwen op dezelfde dag, 12 juli 2016, door aan Co Mast, de man die zijn franchisegever was bij Movie Max. Mast heeft de Nederlandse streamingservice Videoland opgezet en voor miljoenen aan RTL verkocht. Hij laat de receptioniste van De Hertenwei meteen de huurders afbellen die bungalows hebben gereserveerd voor de zomer, ziet Jules. Mast zegt desgevraagd dat de gewone vakantiehuurders op dat moment al weg waren. In hun plaats komen er arbeidsmigranten. Twee in elke slaapkamer.
Het maakt de broers Maillé niet uit. De bungalows zijn eindelijk verkocht en Van Leeuwen zal voor de exploitatie betalen.

Oude ansichtkaart van de camping in het Brabantse Lage Mierde, dichtbij de grens met België.
Maar al na een paar maanden stopt Van Leeuwen met de betalingen aan de Maillés. Ze hebben er geen recht op, vindt hij: de dochters van Jules Maillé, die op de receptie werken, zouden geld naar hun vader hebben doorgesluisd. Op een ochtend kunnen ze ineens niet meer inloggen op hun computers. Van Leeuwen heeft hun accounts geblokkeerd.
Het geschil loopt uit op een schikking, waarbij Van Leeuwen de dochters kan ontslaan, maar wel hun achterstallige salaris moet betalen. Van Leeuwen doet ook aangifte van verduistering door de broers Maillé, maar dat zal nooit tot een zaak leiden – bewijs ontbreekt.
Intussen zien vaste campinggasten De Hertenwei verloederen. De vuilniszakken puilen uit de containers naast het toiletgebouw. Het water in het zwembad oogt groen. Deurwaarders van het afvalbedrijf, gas, water en elektriciteit kloppen aan bij de villa van Jules Maillé – hij staat nog steeds te boek als eigenaar van de camping. Van Leeuwen zegt in een reactie dat niet hij, maar de man aan wie hij de horeca had verpacht, verantwoordelijk is voor de onbetaalde rekeningen. „Malafide eigenaren brengen campings in zo veel verschillende bv’s onder, dat overheden het zicht op het grote plaatje kwijtraken”, zegt burgemeester van Waalre Jan Boelhouwer. „Ze maken zich onherleidbaar.”
Twaalf Turkse bungalows
In het voorjaar van 2017 begint Maarten Olthuis, veiligheidscoördinator bij de gemeente Reusel-De Mierden, dagelijks bezorgde telefoontjes te krijgen van huurders en bewoners van de camping. Meldingen van drugshandel, heling, prostitutie. Olthuis relativeert de klachten nu. „De politie heeft nooit kunnen vaststellen dat die problemen er echt waren”, zegt hij. „Maar het is duidelijk dat de bewoners en huurders op de camping zich niet meer veilig voelden.”
Van de klagers hoort Olthuis dat op de camping buitenlandse arbeiders wonen, en dat is niet toegestaan. Mast zegt achteraf dat hij „al maanden” met de gemeente in overleg was over een ontheffing. Olthuis spreekt dit tegen en zegt dat hij noch de politie wist dat er arbeidsmigranten woonden. „De Hertenwei is een ideale plek voor mensen die niet gevonden willen worden.”
Dat er inmiddels permanent arbeidsmigranten wonen in 21 bungalows op het terrein, is in strijd met het bestemmingsplan. Maar de gemeente buigt mee met de ondernemers. In een rapportage schrijft Olthuis dat de gemeente „mogelijk” en „kleinschalig arbeidsmigranten tijdelijk toestaat op een apart deel van het park”.
Co Mast maakt graag gebruik van de ruimte die hij hierin leest en plaatst nog eens twaalf bungalows, die hij uit Turkije importeert, op het open veld achter op het campingterrein. Vier slaapkamers, acht arbeidsmigranten per bungalow. Huisjes van slechte kwaliteit, zag Jules Maillé. „Er zat eerst niet eens een gasaansluiting in, daar hadden ze niet het juiste keurmerk voor.” Mast: „Het was een Turks keurmerk. We hebben er uiteindelijk een elektrische installatie in gezet.”

Dat er inmiddels permanent arbeidsmigranten wonen in 21 bungalows op het terrein, is in strijd met het bestemmingsplan

Pas als de bouw halverwege is, komt de gemeente erachter, zegt veiligheidscoördinator Olthuis. De bungalows zijn groter dan het bestemmingsplan toelaat en doordat ze een Turkse handleiding hebben, kan de gemeente de kwaliteit niet toetsen. Ze legt een bouwstop op. Bij nader inzien een te zwaar middel, volgens Olthuis. Mast krijgt een paar weken later toch toestemming om zijn nieuwe huisjes af te bouwen. „Anders hadden ze in de winterperiode weggegooid moeten worden”, zegt Olthuis. „Dat was pure kapitaalvernietiging geweest.”
In de rapportage van Olthuis is te lezen hoe de gemeente de wet wil handhaven maar tegelijkertijd Mast blijft helpen. Als de overige bewoners van de campingbungalows blijven klagen over de illegale bewoning door migranten, besluit de gemeente in november 2017 Mast een dwangsom op te leggen die ingaat per 1 mei 2018. Die maand verhuist een deel van de migranten met goedvinden van de gemeente „naar de illegaal gebouwde bungalows”, schrijft Olthuis.
Dwangbevel
In 2018 gaat het bedrijf waaronder Edwin van Leeuwen de camping exploiteert failliet. Ook zijn zakenpartner Co Mast komt in de problemen. De gemeente wijst zijn verzoek om voor onbeperkte tijd arbeidsmigranten te huisvesten op De Hertenwei af en maakt er werk van: in oktober 2018 krijgt hij een dwangbevel voor ontruiming van de bungalows.
Mast is niet in zijn eentje eigenaar van de twaalf Turkse bungalows op De Hertenwei. Hij kocht ze samen met Olga W. en Edward Vincent B., franchisehouders van videotheekketen Movie Max toen Mast daar de baas was.
In april 2018 legt het Openbaar Ministerie Zeeland-West-Brabant beslag op de bungalows. Olga W. en Edward Vincent B. worden verdacht van „grootschalige witwaspraktijken en een opiumfeit”, zegt een woordvoerster van het OM. De „schimmige eigendomsconstructie” past volgens haar „bij het schimmige karakter van alles wat wij zien in deze zaak”. De zaak tegen W. en B. is nog niet voor de rechter geweest.
In 2018 schakelt gemeente Reusel-De Mierden de hulp van de provincie in. Adviesbureau ZKA Leisure heeft dan al geconcludeerd dat ongeveer zeventig van de tweehonderd campings in Brabant onvoldoende perspectief hebben en daardoor gevoelig zijn voor illegale activiteiten: drugsproductie en -verkoop, en ook illegale huisvesting van arbeidsmigranten.

Camping de Hertenwei in Lage Mierde.
Foto Merlin Daleman

Camping de Hertenwei in Lage Mierde.
Foto Merlin Daleman

Camping de Hertenwei in Lage Mierde.
Foto Merlin Daleman

Camping de Hertenwei in Lage Mierde.
Foto Merlin Daleman

Camping de Hertenwei in Lage Mierde.
Foto’s Merlin Daleman

De Hertenwei is een van die zeventig en krijgt van het adviesbureau de status oranje-groen: ver heen, maar kan met handhaving en hulp van de provincie weer gedijen. Zo wordt Reusel-De Mierden samen met vijf andere gemeenten onderdeel van een Brabantse pilot om de verloederde vakantieparken uit het slop te trekken. Gemeentelijke en provinciale instellingen als het kadaster werken samen met politie om de eigendomsverhoudingen van de kampeerterreinen te ontrafelen en zicht te krijgen op de mensen die er wonen. Het is de oplossing van Jan Boelhouwer: verplicht de campings weer hun nachtregisters bij te houden.
Het ministerie van Binnenlandse Zaken geeft de zes Brabantse gemeenten als onderdeel van de pilot elk 75.000 euro, waarmee ze bijvoorbeeld de bewoners van de campings, niet alleen arbeidsmigranten maar ook gescheiden mensen of ex-gedetineerden, kunnen helpen vaste woonruimte te vinden. Of de eigenaren van reddeloos verloren campings bijstaan bij het vinden van ander werk. Het geld kan ook worden gebruikt voor de ontruiming van de bungalows waar nog arbeidsmigranten wonen.
Dat gebeurt in januari 2019 op De Hertenwei. ’s Ochtends vroeg staan er „zes of zeven ME-busjes met tientallen politiemensen” klaar, herinnert Jules Maillé zich. Het is niet nodig: de bewoners zijn al weg. „Ze hadden de huisjes nog gepoetst”, zag Jules.
Autohandelaar
Op verzoek van de Rabobank, al decennia de hypotheekverstrekker op De Hertenwei, wordt de koopovereenkomst met Edwin van Leeuwen eind 2018 ontbonden. De camping staat opnieuw te koop. De gemeente mag niet meebeslissen over de nieuwe eigenaar. Ze mag één wens indienen: niet wéér iemand die er arbeidsmigranten wil huisvesten.
De Rabobank draagt Ben Lenferink voor, een auto- en vastgoedhandelaar uit Almelo. Op zijn website (bennielenferink.nl) steekt hij zijn duim omhoog. Hij werkt, staat er, naar het motto: ‘Massa maakt de kassa!’ De regionale krant Tubantia noemt Lenferink Auto’s BV „de grootste autohandelaar van Twente”. Het bedrijf maakt jaarlijks gemiddeld een half miljoen winst.
Eind 2018 ontmoeten Jules en Harm Maillé Lenferink op het terras van Hertenwei-zwembad ’t Strumke. „Een toffe kerel”, vindt Harm, die houdt van gezellig eten en drinken en die goeie verhalen vertelt over zijn jaarlijkse bezoeken aan de Achterhoekse Zwarte Cross. „Hij leek echt iemand die onze horeca weer op poten kon zetten.”
Lenferink koopt De Hertenwei voor 2,3 miljoen euro. Veel minder dan Jules Maillé had gehoopt, „maar de bank zei dat ik het maar gewoon moest doen, dan was ik van ‘die rotzooi’ af.” Als de koop eenmaal rond is, googelen Jules en Harm, en ook Ton Span en Gerda Rijsdijk, nog wat meer op de koper die de Rabobank heeft voorgedragen. Heeft Lenferink ooit eerder een camping gekocht? Hoe is dat gegaan? Is hij eigenlijk wel betrouwbaar? Ze zijn allemaal bang dat de ellende van de afgelopen twee jaar zich zal herhalen.

Ze ontdekken dat Lenferink het oude stadhuis in Almelo in 2016 niet had mogen kopen, omdat de politie twijfels over zijn integriteit had. In datzelfde jaar werd beslag gelegd op 137 van Lenferinks auto’s die in de loods stonden van autobedrijf ANM. Wiebe van B., eigenaar van ANM, werd in september 2020 veroordeeld tot drie jaar cel voor grootschalige hennephandel, oplichting en witwassen. Lenferink bleek zowel huurbaas van Van B. te zijn – de loods van ANM was in zijn bezit – als zijn financier: in 2015 verstrekte Lenferink hem een lening van een half miljoen euro. In reactie verwijst Lenferink door naar zijn projectontwikkelaar Adrie Lohuis, die dienst doet als woordvoerder. Die zegt: „Als je je kop boven het maaiveld uitsteekt en je 100 tot 150 vastgoedzaken tegelijk doet, zal er altijd aan eentje wel iets kleven.”
„Gek dat de bank hem voordroeg”, vindt Jules achteraf. „De Rabobank kan toch wel onderzoek doen, ten minste op het internet?” Een woordvoerder van de Rabobank, die niets over de transacties rond De Hertenwei kwijt wil, zegt in algemene zin dat de bank „incidenteel onderzoek doet, alleen als daar directe aanleiding toe is”.
Kort nadat Lenferink de camping heeft gekocht, wordt Gerda Rijsdijk uitgenodigd voor een voorlichtingsavond over de toekomst van De Hertenwei. De nieuwe eigenaar is er zelf niet bij, hij stuurt zijn projectontwikkelaar Adrie Lohuis om de plannen toe te lichten. De Hertenwei moet een huisjespark worden, hoort Rijsdijk. Geen tenten meer, alleen maar bungalows en chalets. Hetzelfde principe als Center Parks of Roompot – de beoogde uitbaters van De Hertenwei, als het aan Lenferink ligt.
Paar bomen gekapt
Begin 2021 is van de plannen nog weinig terechtgekomen. Afgelopen najaar werden een paar bomen gekapt, zag Jules, meer niet. „Lenferink beloofde in 2018 dat het park al in 2019 draaiende zou zijn.” Harm: „Als hij er echt plannen mee heeft, had hij de camping niet zo moeten verwaarlozen.”
Namens eigenaar Lenferink zegt projectontwikkelaar en persvoorlichter Adrie Lohuis dat de komende maanden gebouwd gaat worden op De Hertenwei. „Daar zullen we de bewoners over voorlichten. De riolen zijn al doorgespoeld en de verbouwing aan de eerste huurbungalows is begonnen.”
Als het allemaal doorgaat, komt er een mooi park, zegt Peter van de Noort, wethouder Ruimte namens lokale partij Samenwerking Reusel-De Mierden. Hij heeft heus gelezen over het verleden van Lenferink, maar de nieuwe eigenaar heeft nog geen vergunning aangevraagd, niet voor de uitbating van de horeca, niet voor de bouw van nieuwe bungalows. Zonder zo’n verzoek kan de gemeente geen onderzoek starten op basis van de wet Bibob, om te zien of Lenferink bonafide is. „We hebben het vertrouwen naar elkaar uitgesproken”, zegt Van de Noort.
Gerda Rijsdijk komt nog elke vakantie naar haar bungalow op De Hertenwei – een grijs, houten huisje met een strak gemaaid gazon. Overal op de camping ziet ze afval liggen – kapotte stoelen, boomtakken, taartvormen. Ze probeert eromheen te kijken.
De toiletgebouwen en het zwembad zijn dicht. „En dan staan ze wel voor je deur om 500 euro per jaar aan servicekosten te incasseren,” zegt Rijsdijk. Voor wat? „De postservice, nachtelijke verlichting en een slagboom – meer niet.”

Gerda Rijsdijk komt nog elke vakantie naar haar bungalow op De Hertenwei – een grijs, houten huisje met een strak gemaaid gazon

Een paar maanden nadat Ben Lenferink de camping overnam, wordt Ton Span weggestuurd. „Ik was zo enthousiast dat ik van Lenferink mocht blijven na de overname, dat ik alles heb verteld wat ik wist over de camping. Waar de leidingen liggen, de waterputten, hoe het zwembad werkt. Kort daarna hoefde ik niet meer terug te komen.”
Jules Maillé woont nog altijd in de grote villa – twee verdiepingen, aangebouwde garage, ruime tuin – op de kop van de camping. Hij gedraagt zich ook nog steeds alsof hij de eigenaar van De Hertenwei is. Als hij over het terrein loopt, groet hij alle campinggasten en zij groeten hem. Hij wijst naar huisjes en vertelt over de bewoners („zij is gescheiden”). Hij maakt een praatje met de terreinopzichter en vraagt hoe het met de verkoop van die ene stacaravan staat.
De naam van zijn Hertenwei is veranderd in Vakantiepark De Brabantse Kempen – de nieuwe eigenaar heeft de naamrechten niet overgekocht. Bij de ingang, naast de manshoge cafetaria-frietzak die tussen hekken is gezet, staat nog het oude naambord. De verf van de blauwe streep in de regenboog van het logo is uitgelopen. Harm Maillé zou willen dat het bord werd weggehaald. „Deze camping is De Hertenwei niet meer.”
Foto’s Merlin Daleman

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC Handelsblad
van 1 mei 2021

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 1 mei 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *