Hoe lang blijft de tragedy porn van The Handmaid’s Tale nog boeien?



Dramaserie
The Handmaid’s Tale seizoen 4
Van: Bruce Miller. Met: Elisabeth Moss, Joseph Fiennes, Ann Dowd. Te zien op Videoland. Gezien: afl. 1-3

●●●●●

Het was een scenario waar zelfs het team van The Handmaid’s Tale geen rekening mee hield: een wereldwijde pandemie die het leven grotendeels zou stilleggen. De coronacrisis had flinke invloed op het maakproces van de dramaserie over het leven in een vrouwenonderdrukkende dictatuur. Showrunner Bruce Miller heeft allerlei plannen moeten omgooien, maar het is hem wel gelukt om het vierde seizoen af te leveren met een relatief kleine vertraging, zonder dat de serie er minder indrukwekkend uitziet. De visuele flair van The Handmaid’s Tale blijft ongeëvenaard, net als het spel van hoofdrolspeelster Elisabeth Moss. Tijdens de beste momenten is dit nog steeds een essentiële serie.
Aan het begin van deze nieuwe reeks wordt echter wel duidelijk dat er steeds meer scheurtjes in de fundering komen. Het eerste seizoen was grotendeels een adaptatie van de gelijknamige Margaret Atwood-roman, daarna werd het verhaal door Miller en zijn schrijvers voortgezet. En dat gaat niet altijd even soepel.
Wil June nog wel ontsnappen?
„Mijn wereld kan niet klein zijn. Niet nu”, zegt hoofdpersoon June Osborne (Offred genoemd door haar onderdrukkers) ongeveer halverwege de eerste aflevering. Het zinnetje zou een verwijzing kunnen zijn naar de coronatijd, waarin de wereld van veel mensen kleiner werd. In het geval van June staat er nog veel meer op het spel: er moet een gevecht gevoerd worden tegen een meedogenloos regime. Aan het begin van de serie was ze een dienstmaagd die kinderen moest baren voor een commandant van het christelijk-totalitaire Gilead, een land in wat ooit de VS is geweest. Ze wist aan het einde van het vorige seizoen tientallen kinderen en een aantal begeleiders vanuit Gilead naar het vrije Canada te smokkelen. Zelf raakte June zwaargewond, maar haar wonden beginnen langzaam te helen en daarom wil ze de strijd weer oppakken. Samen met andere dienstmaagden zit ze ondergedoken op een boerderij.

Hier leren we het interessante nieuwe personage Esther Keyes kennen. Dit veertienjarige meisje gedraagt zich als een strenge leider, wat voor een interessante dynamiek zorgt. Ze is veel te jong om zich met een burgeroorlog bezig te houden en een bezorgde June werpt zich op als een soort mentor. De vele verschrikkingen de voormalige dienstmaagd heeft ondergaan maken haar echter onstabiel, wat de vraag oproept of ze nog wel een voorbeeld voor anderen is. En wil ze eigenlijk nog wel ontsnappen uit Gilead? Of wil ze enkel wraak nemen op zoveel mogelijk leiders?
Zoals altijd haalt hoofdrolspeelster Elisabeth Moss alles uit de kast om de ontwikkeling van haar personage vorm te geven. June lijkt in niks meer op de persoon die ze vroeger was, wat we ook zien in haar getergde gezichtsuitdrukkingen. Moss heeft zichzelf deze keer een extra uitdaging gegeven door drie afleveringen zelf te regisseren. Mede dankzij haar toewijding blijft The Handmaid’s Tale de moeite waard, zelfs als er verhaaltechisch verkeerde afslagen genomen worden. Zeker in het derde seizoen kreeg de serie (terecht) meer kritiek: de scripts begonnen in herhaling te vallen en de ellende begon groteske vormen aan te nemen (de term ‘tragedy porn’ werd door sommige critici gebruikt). Een spannend eindspel maakte daarentegen veel goed.
Gemakzuchtige keuze
De eerste drie afleveringen van het vierde seizoen – meer was vooraf niet te zien – zijn afwisselender dan het voorgaande seizoen, doordat meer tijd wordt gespendeerd in Canada, waar we ontsnapte mensen volgen. De dreiging van een oorlog tussen dat land en Gilead heeft potentie. Mogelijk gaan Commander Waterford en zijn vrouw Serena Joy hier een grote rol spelen. Het stel waar June kinderen voor moest baren zit gevangen, wachtend op een proces. De kans dat zij zich in het conflict gaan mengen is desondanks groot.

De maker van The Handmaid’s Tale: ‘Vrouwen nemen bij ons de beslissingen’

Helaas worden er fouten van de vorige reeks herhaald. Het verhaal gaat na de tweede aflevering een overbekende kant op en dat zorgt vooral voor frustratie. Hoewel het altijd fijn is om actrice Ann Dowd te zien, voelt haar personage Aunt Lydia steeds minder nodig voor het verhaal. Dat ze toch steeds terugkeert voelt als een gemakzuchtige keuze. Het is te hopen dat de latere afleveringen wederom de eerdere missers goed zullen maken.
Miller zegt in interviews dat hij een slot in zijn hoofd heeft voor de serie, maar voorlopig is er nog geen einde in zicht: een vijfde seizoen is in de maak en een verfilming van Atwoods vervolgroman The Testaments staat al in de planning. Of het publiek daar nog trek in heeft zal moeten blijken.

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *