Klagen? Weet je nog dat er te weinig tests waren …

Klagen? Weet je nog dat er te weinig tests waren …

[ad_1]


Het was woensdag niet alleen gehaktdag, maar ook afrekenweek. Mensen klaagden dat we te veel van alles hebben; dat er bij de GGD mensen niets zitten te doen, dat niet alle mondkapjes werden gebruikt, dat testcapaciteit onbenut was gebleven. Ze hebben last van een kort geheugen. Nog geen jaar geleden waren we woest op de GGD omdat ze mensen naar huis stuurden – er raakte toch niemand besmet. Begin augustus konden de GGD’s het werk niet aan. Ik herinner me de situatie, maart vorig jaar, zo goed. Hoe labs geen pipetpuntjes meer hadden, enzymen en kits. Hoe hoestende verpleegkundigen onbeschermd in verpleeghuizen werkten. Ik lees artikelen terug over hoe inkopers in China de spullen uit elkaars handen trokken. Uit het AD over een Franse levering: „Op de ochtend van verzending boden de Amerikanen op het vliegveld cash geld voor die Franse bestelling. Het vliegtuig vol mondkapjes dat eigenlijk naar Frankrijk zou moeten gaan, vloog daarna direct naar de Verenigde Staten.” Op een of andere manier werd ik er ook in meegesleurd. Ondernemers klopten op mijn deur, ook al ben ik geen viroloog. We willen twintig teststraten inrichten en hebben diepe zakken, zeiden ze. Wat moeten we kopen en wat kost het? Kun je een boodschappenlijstje sturen? Labs stuurden lijsten met spullen die niet werden geleverd, bedrijven en instituten leurden met onbenutte testcapaciteit. Het bedrijfsleven, de biotech-bedrijven, de logistiek – ze waren opmerkelijk toeschietelijk. Vroegen: wie heeft wat waar nodig? In die chaos kwam ik Sywert van Lienden diverse keren virtueel tegen. Ik kende hem niet. Maar hij wist hoe we al die spullen als filter tips, cartridges, RNA extractie kits en e-swabs, via een luchtbrug met KLM vliegtuigen tegen kostprijs naar Nederland konden laten komen. Moesten laten komen, want alle andere wegen waren onbetrouwbaar geworden. Waar is de productielocatie? vroeg hij. Wie doet de lokale kwaliteitscheck? Etcetera. Had hij moeten zeggen dat er bv’s – hoe begrijpelijk ook – waren opgericht voor zijn hulptroepen? Ja. Was het slim om een geheimhoudingsverklaring te tekenen met de organisatie die je even later onder de bus gooit? Nee. Heeft hij uiteindelijk iets verdiend aan de handel? Dat weet ik niet, maar in mijn naïviteit denk ik dat het antwoord eerder in de buurt komt van een modaal inkomen dan dat hij ‘multimiljonair’ is geworden, zoals in het Volkskrant-artikel werd geroddeld.Maar belangrijker: was Van Lienden met eurotekens in de ogen naar het front gestormd, met de intentie rijk te worden van menselijke wanhoop? Ik denk het echt niet. Achter de schermen liep hij daarvoor net iets te veel gaten dicht. Ik denk dat hij hooguit onhandig is geweest. Wisten de mensen die Volkskrant-journalist Frank Hendrikx zijn artikel influisterden hoezeer het ministerie afgelopen woensdag veroordeeld zou worden door de Algemene Rekenkamer? Vast. Er werd breed uitgemeten hoe 5,1 miljard euro niet netjes verantwoord kon worden met inkoopfacturen en/of precieze locatie van de spullen. Handig om ook naar anderen te kunnen wijzen.Toch sta ik ook niet vooraan om keihard te oordelen over het ministerie en de inkopers van het Landelijk Consortium Hulpmiddelen (LCH). Ja, er is al langer een boel niet op orde daar, maar ten tijde van de eerste coronagolf moesten zij iets onmogelijks doen. Toen de reguliere kanalen waar ziekenhuizen hun spullen kopen opdroogden, moesten zij zonder connecties en zonder ervaring spullen inslaan op een gestoorde markt. In een ander artikel in de Volkskrant wordt de hoge nood geïllustreerd. Hoe er vijf lege vrachtwagens stonden te wachten op een industrieterrein in Lelystad om miljoenen mondkapjes in te laden. Een droomdeal. Alleen het geld moest worden overgemaakt. De contacten liepen via een voormalig medewerker van TNO, een Amerikaanse stemacteur, een ex-bestuurder van de Turkse voetbalclub Galatasaray. Het geld moet via het LUMC en huisbankier Deutsche Bank worden betaald aan een cannabishandelaar en een taxichauffeur. Het bleek oplichterij. Er zijn nu te veel tests, te veel mondkapjes en straks klagen we dat er te veel vaccins zijn. But remember the days. Laten we mild zijn.
Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Nieuwsbrief
NRC De Haagse Stemming

Volg de formatie op de voet en word zelf een Haagse ingewijde

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC Handelsblad
van 22 mei 2021

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 22 mei 2021

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *