Laat ons onopgesmukt in beeld verschijnen

Laat ons onopgesmukt in beeld verschijnen

[ad_1]


‘Ik wil graag vlinder worden. Of een leeuwtje.” Het is mijn standaard grap in de stoel van de visagiste voorafgaand aan een televisie-optreden. Ze gluurt dan over haar leesbril naar mijn teint, pakt geroutineerd verschillende poeders en crèmes en gaat bij gebrek aan merkbare bezwaren aan de slag. Diverse keren hebben ze me gevraagd of ik iets eerder wilde komen, „want we hebben vanavond veel vrouwen aan tafel”. En vrouwen kosten veel tijd in de visagie. Bij mannen volstaat een poedertje, althans, zo dicteert de norm, om wat onwenselijk geglim te voorkomen. Vrouwen moeten daarentegen doorgaans wat steviger worden bewerkt om er als vrouw uit te zien. Wenkbrauwen krijgen de ideale wenkbrauwkleur, wimpers de ideale wimperkleur, lippen de ideale lippenkleur. Wallen en andere onvolkomenheden worden met een soort Typex weggewerkt. Het resultaat is iedere keer weer verbluffend; ik zie er nooit zo goed uit als op televisie.Bij het begin van de eerste coronagolf in maart vorig jaar kwamen die lange make-up-sessies me plots vreemd voor. Een paar keer weigerde ik mee te doen. Andere keren werd ik gevraagd om thuis alvast een ‘basis make-up’ aan te brengen – na een YouTube-college heb ik me ruim een uur lang verdiept in het assortiment huidkleurige substanties die ze op de begane grond van de Bijenkorf verkopen.Ook in de coronacrisis moest het theater op televisie doorgaan. Hoe bleek, bezorgd, verdrietig of uitgeput de gasten ook waren, elk gezicht werd huidskleur op het scherm. Er werd niet gezweet, geschaamd of gebloosd. Op de dag dat mensen in talkshows hun ware gezicht tonen, stort echt alles in.Er is steeds vaker een camera op ons gericht. Op de radio hoefde ik eerder nooit mijn tics of ander enthousiast-neurotisch geschuif te verhullen, maar nu is er beeld, en dat wordt op sociale media gedeeld. Dus worden haren kapsels, kleren outfits en gaan de gasten druk in de weer met kwastjes en stiften voor ze de studio betreden.Zelfs reguliere symposia, voorjaarsvergaderingen en lustrumvieringen werden afgelopen jaar omgetoverd in gelikte shows. Een heleboel bedrijven en verenigingen zijn televisietje gaan spelen. Ze vragen de sprekers zich te melden op gure industrieterreinen met studio’s. Er verschijnen kledingvoorschriften; Hans mag niet langer in zijn vertrouwde bloemetjeshemd verschijnen, want dat leidt alleen maar af. En Jeroen, van wie algemeen bekend is dat hij op het randje van een burn-out balanceert, krijgt een poedertje waardoor hij er op het scherm ineens geruststellend huidkleurig uitziet – net als alle andere collega’s overigens. Er worden generale repetities gehouden waarin duidelijke looplijnen worden geoefend. De studio’s maken professionele ‘bumpers’ zodat het net lijkt alsof alles vloeiend verloopt. De chatfuncties worden zorgvuldig gecureerd, al te kritische vragen of wilde ideeën worden weggefilterd. Het geheel wordt uitmuntend belicht en elke spontaniteit of kwinkslag wordt, naar goed televisiegebruik, vakkundig weggewerkt. En het ziet er allemaal nepper uit dan ooit. Voor organisaties geldt hetzelfde als voor politici; hoe meer je gaat nadenken over hoe het eruit ziet, wat er in beeld verschijnt, hoe meer je gaat redigeren en regisseren, belichten en wegwerken, hoe ongeloofwaardiger het allemaal wordt. Straks moeten we die huidkleurige maskers zo snel als het kan met alle coronamaatregelen wegwerpen.Maar het wordt ook tijd voor revolutie op televisie. Nu er een tijdperk is aangebroken waarin we elkaar steeds vaker in gewone toestand, zoals we er normaal uit zien, op het scherm zien verschijnen, via Zoom, Teams, WhatsApp, YouTube, is het hoog tijd om ook op televisie mensen eens zonder opsmuk in beeld te brengen. Met hun eigen huidskleur, vol onvolkomenheden, ten behoeve van de geloofwaardigheid.Tot slot nog dit: een aantal weken geleden schreef ik hier een column waarin ik de journalistiek van de Volkskrant over de mondkapjesdeal van Sywert van Lienden in twijfel trok. Inmiddels blijkt dat ik de situatie verkeerd heb ingeschat en zij gelijk hadden. Dat spijt me.
Rosanne Hertzberger is microbioloog.

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC Handelsblad
van 5 juni 2021

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 5 juni 2021

[ad_2]

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *