Lunchcultuur – NRC




Minuten na de heropening stap ik het terras op van Wollebrand, aan een gelijknamige recreatieplas in het Westland. Jaren terug is dit officieel uitgeroepen tot beste terras van Nederland, en daar afficheert het zich nog altijd mee. Vrij terecht. Je zit tussen immense palmen op houten vlonders, vredig aan het water. Aan de overkant kruipen de vrachtwagens vol bloemen en fruit vooruit, maar op onhoorbare afstand. Zes tafeltjes zijn bezet. Het eerste tapbiertje wordt besteld door een man met blonde krullen in houthakkershemd. „Het meissie is toch niet thuis”, vertelt hij aan bekenden verderop. En tegen de jongen van de bediening: „En de twaalf zit in de klok.”„Twaalf is de nieuwe vijf”, reageert deze soepel. Boven mijn broodje zalm met krabsalade laat ik dit aforisme op mij inwerken. Als deze halfslachtige terrasopening iets zinnigs kan aanrichten, dan is dat misschien het stimuleren van een deugdelijke lunchcultuur in ons boterhammenlandje. Nergens anders in Europa zijn er zulke meewarige blikken of melige verontschuldigingen zodra je je bij daglicht waagt aan iets culinairs. Niet dat we het nu maar massaal op een zuipen moeten zetten. Juist niet. Alles aan dit nieuwe terrasregime dirigeert ons naar een epicuristische levenshouding, een beheerst hedonisme waarbij je het genot verhoogt door het te doseren. Vladimir Nabokov begreep het: „In order to enjoy life, we should not enjoy it too much.” Het tappilsje wordt behoedzaam neergezet, als op een filmset. Koelbeslagen glas. Kreten van verrukking. De onvermijdelijke foto. Bij de terrasopgang hangt een lijst voorschriften die afsluit met: „Wij gaan uit van uw eerlijkheid en verantwoordelijkheid.” Vrijheden werken alleen als we er verantwoordelijk mee omgaan. Storten we ons in excessen dan dreigen code zwart en lockdown. Maar moet je voor die paar duizend hossende dwarsliggers een maatschappij van repressie en controle optuigen? Als we een vrije samenleving willen zijn, is er geen andere keus dan uitgaan van die eigen verantwoordelijkheid. Het probleem is dat je voorheen over die feestvierders kon zeggen: die komen zichzelf wel tegen. Maar nu hun gedrag gevolgen heeft voor de samenleving als geheel, heb je die luxe niet. Dan is deze versoepelde, half-open samenleving misschien wel de juiste middenweg. Zoals shoppen op afspraak ons bewuster en gerichter maakte, zo is dit middagterras geknipt om ons de vergeten deugden bij te brengen van zelfbeheersing en aandachtig proeven. O corona, geef ons toch een verfijnde lunchcultuur. Waarbij we na plezierige conversaties niet meteen het nachtleven in glijden, maar waarbij het genot geïntegreerd is in het dagelijks leven.Twaalf is de nieuwe vijf. Het klinkt als een hashtag, de strijdkreet van de gematigden, een oproep tot een delicate revolutie.
Christiaan Weijts schrijft elke vrijdag op deze plek een column.

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

NRC in de ochtend
van 30 april 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *