Måneskin brengt rock terug naar het Eurovisie Songfestival




„Rock-’n-roll never dies”, schreeuwde de in Italië populaire glamrocker Damiano David, leadvocalist van Måneskin, uit. Drummer Ethan Torchio hield de Eurovisie Songfestival-trofee hoog op. Hun winnende nummer ‘Zitti e Buoni’, wat zo veel betekent als ‘zwijg en gedraag je’, klonk nog eens, nu in gouden confettiregen. Licht provocerend werd het nu de ‘ongecensureerde’ versie, met – ojee live-tv in Europa! – nu ook het woord ‘klootzak’ erin.
Italië won zaterdagnacht in Ahoy Rotterdam het Eurovisie Songfestival. Het viertal Måneskin -zanger, bassiste, gitarist en drummer uit Rome – sneed bij de puntentelling op het laatste moment met een flinke hoeveelheid publiekstemmen twee gevoelige Franstalige liedjes de pas af. Terwijl de jury meer zag in de chanson van de ontwapenende Franse Barbara Pravi en de Franstalige tearjerker ‘Tout L’Univers’ van de 21-jarige Zwitsers-Albanese zanger Gjon met zijn emotionele kopstem, stemden Europese televoters massaal voor de rockers. En ook bij bookmakers was de band topfavoriet.
Sinds hardrockgroep Lordi in 2006 in Athene won, is gitaarrock weinig meer in beeld geweest. Dat het wat eenvormig op dezelfde gitaarriffjes leunende rocknummer ‘Zitti e Buoni’ nu zo in de smaak valt komt misschien omdat de vier in bordeauxrood rockleer gestoken twintigers de sensatie leverden van een liveconcert. Ook al was er geen gitaar aangesloten – er wordt op het Songfestival alleen live gezongen – ze haalden de druk van de ketel. Ontlading na een zwaarmoedige tijd. Met zijn zwarte oogmake-up en sensueel-stoere blik leidde gastheer Damiano rond door het rood uitgelichte rockfort. Met alle jaren 70 glamrockclichés van dien: theatraal, hoog schoeisel, wijde pijpen en een regen van vallende vonken.

Hun winst in Rotterdam was het bewijs „dat dit geen cheesy event is, maar een event dat om echte muziek draait”, sprak zanger Damiano bij de persconferentie na afloop. De voeten op tafel, een blote bast, het gezicht en haren nat van de champagne. Van de suggestie dat hij tijdens de uitzending cocaïne snoof (het filmpje ging snel viral) wilde hij niets weten. Erkenning op dit grote Eurovisie-podium is prettig, zei de zanger, op zijn borst de titel van debuutalbum Il Ballo dello Vita. „Maar als je alles wegdenkt zijn we gewoon vier vrienden die er plezier in hebben met elkaar te spelen.” De vraag of het door de pandemie geteisterde Italië zich de organisatie van het festival zou kunnen veroorloven, bleef onbeantwoord. „Het zou vooral hoop bieden”, aldus bassiste Victoria.
De finale van het Eurovisie Songfestival was het slot van een reeks productioneel strakke show van internationale allure. Dat was om te beginnen te danken aan het strakke decor waarin de artiesten deze week optraden met projecties alom, van videovloer tot gigantische videowand met ledverlichting die optredens diepte en sfeer gaven. Zoals dat van de Utrechtse Stefania, die voor Griekenland uitkwam en tiende werd. Met de wand als green screen waren haar groen geklede dansers deels onzichtbaar – grappig dansten enkel hoedjes en broeken.

Het coronavirus was een rode draad in de inzendingen van het Songfestival 2021: Wie dat wil, hoort in elk lied de pandemie

Pandemie onbenoemd
De muziekshow voor zo’n 200 miljoen tv-kijkers en 3.500 geteste bezoekers was vrolijk en positief. De pandemie bleef onbenoemd. De vraag of het coronaprotocol goed werkte bij het Eurovisie Songfestival is voor later. Maar om de isolatie van de IJslandse deelnemers, via video te zien in hun Rotterdamse hotelkamer, en zanger Duncan Laurence konden we niet heen. De laatste kon zijn titel niet komen overdragen. Met bewerkte repetitiebeelden van ‘Arcade’ en nieuwe single ‘Stars’ werd Laurence’s optreden tamelijk stijlvol opgevangen – al had hij vast nog graag gesproken.
Dat bij de openingsceremonie de kandidaten hun landsvlag nu niet door de zaal droegen was een logische aanpassing. Presentatoren Jan Smit, Chantal Janzen en Edsilia Rombley zongen er de tophit van eigen bodem ‘Venus’ van Shocking Blue bij – verrassend en niet slecht. De drie, plus zeker ook YouTuber Nikkie de Jager, imponeerden deze week met geoliede aankondigingen: het was warmbloediger en geestiger dan eerdere Songfestivals.
De finale verschoot als een toverbal veelvuldig van kleur in de 26 optredens. Met flauwe van Limp Bizkit gekopieerde rapmetal uit Finland tot de Zweedse meezwaaier over vrijheid en gelijkheid. De acts met een boodschap: Rusland (vrouwenkracht), Malta (bodypositivity) haalden de top tien, net als de weg-van-corona vluchten van Griekenland en Litouwen. Een hele worp zelfbewuste zangeressen droeg seksuele onafhankelijkheid over in minuscule, vaak met glimmers overladen jurkjes (Cyprus, Albanië, Servië, Moldavië, Azerbeidjan) maar eindigden niet hoog. Tranenplengers Portugal en Bulgarije bleven hangen in de middenmoot.
Nederlandse teleurstelling
Voor de Nederlandse zanger Jeangu Macrooy werd het Songfestival een deceptie. Met sterke repetities leek zijn ‘Birth of A New Age’ stevig te staan. Maar zijn missie de Surinaamse taal Sranantongo op dit Europese podium te brengen en een boodschap van menselijke veerkracht en authenticiteit uit te dragen tegen opvallende visuals, doofde uit als een nachtkaars. Er kwamen slechts 11 punten in totaal en daarmee plek 23. Het leek niet begrepen.
Huzarenstukje van de show werd de tussenact ‘Music Binds Us’. In een zoetsappige film (Tim Oliehoek) stapte een tienerstel op de tram vol orkestleden met een onbekende bestemming. Een uitgelichte Rotterdamse Erasmusbrug werd een droomlocatie voor de fraaiste beelden, waar dj Afrojack, een 150-koppig orkest, veel dansers en de zanger Wulf een mengvorm van dance (‘Ten Feet Tall’) met klassiek brachten. Nederland onderstreepte zijn relatie met dance vervolgens op het podium, met ‘Titanium’ van David Guetta ft. Sia door Glennis Grace.
Even nostalgisch als sierlijk waren ook oude winnende liedjes op fraai uitgelichte Rotterdamse daken. Naast Teach-In, Sandra Kim en Lenny Kuhr brulden daar ook de gemaskerde mannen van de Finse heavymetalband Lordi weer met hun ‘Hard rock hallelujah!’. Niet langer meer het enige rocknummer dat ooit het Songfestival won.

Nieuwsbrief
NRC Cultuurgids

Wat moet je deze week zien, horen of luisteren? Onze redacteuren recenseren en tippen

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *