Stilstaanmet PvdA – NRC




‘En… wat vind je ervan?” vroeg ik mijn vrouw. Ik haastte me eraan toe te voegen: „Je mag níét beginnen met: ‘Ik feliciteer de winnaars met hun fraaie overwinning, heel knap gedaan, en verder bedank ik al mijn medewerkers en de vrijwilligers die zich geweldig hebben ingezet voor deze campagne om…’”„Wat wil je weten?” zuchtte ze.We hadden nog maar net de eerste exitpoll achter de rug, maar we zagen toch al een onheilszwangere bui hangen, die zich nog urenlang boven onze hoofden zou ontlasten. „Waarom liet de PvdA, jouw partij, het opnieuw afweten?”„Omdat we niet aardig kunnen zijn voor elkaar”, zei ze. „Lodewijk Asscher is door leden van zijn eigen partij tot aftreden gedwongen vanwege de Toeslagenaffaire, hij was het aanvankelijk niet van plan. Enkele maanden vóór de verkiezingen! Dat leek reuze gewetensvol van die partijleden, maar intussen vermoordden ze er hun eigen partij mee. Bij de VVD waren ze niet zo gek. Rutte droeg dezelfde verantwoordelijkheid als Asscher, maar hij bleef doodkalm lijsttrekker – en de kiezers vonden dat prima.”„Zou Asscher het er beter hebben afgebracht?”„Hij had meer ervaring dan Ploumen, zijn naamsbekendheid was groter en hij was een betere debater. Ploumen deed wat ze kon, maar ze begon met een hopeloze achterstand. Al had Asscher maar drie, vier zetels meer gewonnen, dan was er nog enig perspectief geweest. Nu is er stilstand, verlamming.”Hoewel ik het geen slechte analyse vond, werd het tijd een van mijn sociaal-democratische stokpaardjes van stal te halen. Zijn naam: Frans Timmermans. Een van de weinige PvdA-prominenten die ook buiten de PvdA populair is. Bij de Europese Parlementsverkiezingen van 2019 was hij zeer succesvol voor de PvdA. De partijtop had hem nu gepolst of hij Asscher wilde opvolgen, maar hij was er niet toe bereid. Hij vond zijn werk voor de Europese Commissie belangrijker. „Hij heeft zijn carrière aan die partij te danken, had hij haar niet moeten helpen nu ze hem zó nodig hadden?” vroeg ik.„Wat hij probeert met zijn Green Deal is óók belangrijk”, zei ze. „Misschien dacht hij ook: jullie hebben me destijds niet gewild als leider, toen jullie achtereenvolgens voor Cohen, Samsom en Asscher kozen, dus zoek het nu maar zelf uit.”Er viel een stilte. Wat was er nog te zeggen over de PvdA? Niet zo heel veel – dat was misschien nog wel de pijnlijkste gewaarwording. De PvdA was niet meer erg relevant. Negen zeteltjes. Daar konden de komende jaren nog wel enkele zeteltjes bijkomen, maar wat dan nog? De partij had een vergrijsde achterban, er doemden geen grote talenten achter Ploumen op. Zou het ooit nog wel goed komen of waren de nadagen aangebroken? „Het moet in ieder geval niet veel gekker worden”, zei mijn vrouw. Ik keek haar verbaasd aan. Zó fatalistisch had ik haar nog nooit gehoord over haar partij. Zou zij er nu ook al de brui aan geven en zich min of meer terugtrekken? „We kunnen Nederland niet overlaten aan de VVD en radicaal-rechts”, huiverde ik. „Kaag is er ook nog”, zei ze.Op dat moment begon één vraag op mijn lippen te branden: „Zie je jezelf al op Kaag stemmen?” Maar tactvol als altijd hield ik die vraag binnenboord.

Nieuwsbrief
NRC De Haagse Stemming

Volg de verkiezingen en formatie op de voet en word zelf een Haagse ingewijde

Een versie van
dit artikel
verscheen ook in

nrc.next
van 19 maart 2021

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *