Woede en verwarring na dodelijke ramp bij orthodox festival




Rabbijn Eli Star zit onophoudelijk aan de telefoon, afwisselend in het Hebreeuws, jiddisch en Engels. Hij zit op een van de plastic stoeltjes die bij het forensisch instituut in een buitenwijk van Tel Aviv zijn neergezet voor familieleden van de slachtoffers van de ramp van de afgelopen nacht. Star is rabbijn in een grote yeshiva, een relligieuze school in Jeruzalem, en is al de hele nacht aan het bellen met zijn studenten. Er zijn drie of vier studenten van hem omgekomen.Star heeft een smoezelig papiertje met geprinte fotootjes van het ziekenhuis waarop afbeeldingen van de slachtoffers staan. Hij wijst naar een jongen van een jaar of veertien met blonde pijpenkrullen: een van zijn studenten. Hij moet hem binnen gaan identificeren, want de familie van de jongen zit in de Verenigde Staten. Zij zullen pas na de sjabbat hier kunnen zijn, dus hij moet zonder hen worden begraven. Feestelijke gelegenheidWat een van de feestelijkste gelegenheden van het jaar had moeten worden, is geëindigd in de grootste tragedie die Israël in jaren heeft gezien in een niet-oorlogssituatie. Bij het religieuze festival Lag Be’omer op de berg Meron kwamen honderden mensen in de verdrukking. Het dodental staat op 45, maar dat kan nog oplopen. Er zijn zeker 150 gewonden, van wie sommigen ernstig. Verreweg de meeste slachtoffers komen uit de orthodox-joodse gemeenschap. Het graf van een schriftgeleerde uit de tweede eeuw is de belangrijkste plaats om het festival te vieren, met grote kampvuren en de hele nacht en dag gebeden. Laat op de avond ontstond paniek. Bezoekers zijn onder meer uitgegleden op trappen en gestikt nadat zij in de verdrukking raakten. Volgens sommige getuigen waren er uitgangen afgesloten. Yossi Gestetner staat al uren te wachten bij het hek. Net als de meeste mannen draagt hij een zwarte hoed en zwart-witte kleren. Hij wéét dat zijn neef dood is, vrienden stonden naast hem, maar hij mag niet naar binnen; een broer doet de identificatie. Alles gaat zo langzaam, klagen de verzamelde familieleden. Het vervoer van de tientallen lichamen, het identificeren. Veel overlevenden kwamen pas uren later met bussen terug. Het is een grote zorg van de nabestaanden die hier zijn verzameld: zullen ze hun geliefden nog voor de sjabbat kunnen begraven? In het jodendom is het belangrijk de doden nog dezelfde dag te begraven; als het niet voor het donker lukt, wordt het pas zaterdagavond. Netanyahu bekogeldSchuldigen willen ze niet aanwijzen, maar er staan nog veel vragen open. Wat is er precies gebeurd, hoe kon dit gebeuren? Toen Netanyahu vrijdagmiddag kwam kijken op de plek des onheils, werd hij volgens aanwezige media bekogeld door woedende pelgrims. Het festival was een van de eerste grote evenementen nadat Israël een grote vaccinatieslag had gemaakt en versoepelingen invoerde. Er waren geen beperkingen opgelegd aan het aantal deelnemers, al hadden de autoriteiten mensen wel opgeroepen om thuis te blijven.

Lees ook: De orthodoxen verguisd om corona, onmisbaar als coalitiepartner

„Het was beangstigend”, zegt Sarah Goldberg (47). „Zoveel mensen op zo’n klein oppervlak.” Ze wist met haar dochters op tijd te ontkomen, maar staat nu bij het instituut te wachten op een familielid dat is omgekomen in de menigte. „De naam (God) neemt wie hij wil nemen”, zegt ze berustend. „Als onze zwager thuis was geweest, was hij ook heengegaan.” Dat neemt niet weg dat er ook volgens haar een onderzoek moet komen hoe het heeft kunnen gebeuren. Een zwarte auto met luidsprekers rijdt door de straten van de religieuze wijken van Jeruzalem. „De begrafenis vertrekt om vijf uur vanaf Shemgar.” Het is de zoveelste begrafenis vandaag, allemaal van slachtoffers van het drama in Meron van afgelopen nacht. Bij het uitvaartcentrum staan duizenden mensen. Ze weten van elkaar niet voor wie ze komen, de begrafenissen gaan achter elkaar door. Veel van de slachtoffers zijn nog niet geïdentificeerd, veel familieleden wachten nog op nieuws van hun geliefden. Man op krukkenBij het forensisch instituut komt een man op krukken het hek uit, uren nadat hij er naar binnen is gegaan. De hele nacht heeft Eliayhu Kamar (66) gebeld om zijn 34-jarige zoon te traceren, die seconden voor het incident nog was gezien. Toen Kamar alle ziekenhuizen gehad had, kwam hij naar het forensisch instituut. „Het was de laatste overgebleven plaats om te kijken.” Hij had alle formaliteiten al afgerond en stond op het punt de ruimte in te gaan waar de doden waren binnengebracht, toen hij een telefoontje kreeg van thuis. Zijn zoon bleek net te zijn thuisgekomen, ongedeerd. Hij had vastgezeten op de berg en kon niet eerder iemand bereiken; omdat iedereen tegelijk probeerde zijn familieleden te bellen, lag het netwerk urenlang plat. „Ik ben met mijn hart bij alle families die niet zo gelukkig zijn”, zegt Kamar. Maar de grote glimlach van pure opluchting gaat deze sjabbat niet meer van zijn gezicht.

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *