Zeven jaar virtuoze satire in ‘Zondag met Lubach’




Met een lang grappenspervuur dempte Arjen Lubach zondag de weemoed over het einde van een tijdperk. Nu ja, tijdperkje; zeven jaar geleden bestond Zondag met Lubach nog niet. In die luttele jaren wist hij linksig Nederland niet alleen aan het lachen te maken, maar fungeerde hij ook als gids in meningenland – alsof Van Kooten en De Bie samen waren herschapen tot een typetje met baardje en kuifje.Het was vast geen toeval dat in een van de slotgrappen de ‘opiniemaker’ geridiculiseerd werd. „Die maken opinies. Want alles wat jij vindt, dat wordt gemaakt”, spotte de man die zich als geen ander heeft gemanifesteerd als Opiniemaker des Vaderlands. Lubach bepaalde dertien halfjaarlijkse seizoenen mede de agenda: van monarchie tot sleepwet, van veestapel tot Facebook. Of hij wist meningen die kijkers toch al hadden, briljant te verwoorden – zie het megasucces van zijn Trumpfilmpje uit 2017.Het mag schurenDe slotaflevering toonde nog maar eens hoe breed het humoristisch spectrum is waarop de redactie opereert. „Eerst de sport”, begon sportscepticus Lubach, waarna het vederlichte ‘statement’ van het Nederlands voetbalelftal over de mensenrechten in Qatar (‘Football supports change’) ironisch werd geduid: „Het mag best een beetje schuren.” Na de ironie volgde show, don’t tell-humor. We zagen fragmenten uit een interview met bondscoach Frank de Boer, die zelf als speler ook in Qatar actief was. De Boer vertelde een schokkende anekdote over zijn Indonesische werkster, die haar paspoort had moeten inleveren en het uiteindelijk terugkreeg „met een paar blauwe ogen”. De politieke situatie noemde hij „delicaat”. Toen De Boer de keuze tussen de spitsen Weghorst en De Jong besprak, noemde hij dat ook „delicaat”. Het item eindigde keihard, met de herschrijving van het Oranje-statement tot: „Football supports chains.”Woordgrappen domineerden Lubachs verslag van het verkennersdebacle, volgens het gouden principe dat het nooit flauw genoeg kan zijn („de moeder van Jorrit”, „Corona Keijzer”), Ook was er de vaststelling dat iedereen in Nederland voor 1 juli „zijn prik heeft laten zien”, wat dan weer raakte aan de affaire rondom acteur Bilal Wahib. Beeldgrapje: Tamara van Ark en Wouter Koolmees op de foto als tweeling.

Praat mee met NRC

Onderaan dit artikel

kunnen abonnees reageren.

Hier leest u meer over reageren op NRC.nl
.
Geen concreet stemadviesInhoudelijker was de sketch waarin Lubach aan Pieter Omtzigt een sprookje voorlas, dat door de CDA’er via telefoonberichtjes doorlopend werd onderbroken met vragen naar feitelijke onderbouwing. Zondag met Lubach sloot af met een ernstige oproep aan de kijkers om de coronabeperkingen te blijven doorstaan – en aan politici om niet meer te beweren dat „de rek eruit” zou zijn. „We zijn er bijna.”In dit laatste, vanwege de verkiezingen aan het uitzendschema toegevoegde seizoen, had Lubach beschroomd geleken om items te maken die als concreet stemadvies uitgelegd konden worden. Hij zocht het vooral in brede onderwerpen: het democratisch tekort (te dikke regeerakkoorden, lijstduwers), de onzichtbare mechanismen van het digitale leven („We leven in een digibetocratie”) en de dierlijke overbevolking in Nederland. De strapatsen van Thierry Baudet – satirisch fastfood – werden in de laatste weken vrijwel genegeerd. De pijlen waren in de eerste plaats gericht op de zelfbenoemde „eindbaas” van het stel: Mark Rutte.Nadat het team van Zondag met Lubach was geëerd in een royale aftiteling, kwam de presentator terug in beeld. Als toegift op zeven jaar virtuoze satire deelde hij een handzaam recept voor suikerbrood. Oké. Zoals een dichter eens schreef: „Het was zeker, zoontje van mij/ dat wij hetzelfde niet begrepen.”

Nieuwsbrief
NRC Kijktips

Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma’s, series en films

Written by 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *